Mimi'nin Sayfası

Babam

2012-01-27T09:31:00.001+02:00

Bakın bu bir şiir hikaye değil.( Babu benim babama taktığım isim)

Babu ile

Babu ile ne mutlu oynarız,
Şakalaşıp konuşuruz.
Bir hamurdan heykelini yapsam
Renklendirip süslesem..

Babu ile bir resim yapsak,
Kuşlar cıvıldaşır,güneş göz kırpar.
Muzlu bir tatlı yapsam,
Afiyetle yiyip maymun taklidi yapsak.

Bazen kedi Köpük'e
Bazen apartmana kızar.
Her zaman bizi düşünür,
Bizim canım Babu

2012-01-23T13:09:00.000+02:00

Sonunda sömestır geldi. Bütün çocuklar çok sevindi. Sabah erken kalkmak,hazırlanmak filan falan. Hepsinden kurtulduk.Çoğu kişi tatile gidip çok güzel fotoğraflar çekiyor. Evde kalıp kartopu savaşı yapmayı tercih edenler de var. Ben evde uyumayı tercih ederim ama kartopu savaşı yapmaktan çekinmiyorum. Umarım tatiliniz çok iyi geçer. Mimi xxxxxx

2011-12-25T20:23:00.003+02:00

Bildiğiniz gibi yeni yıl yaklaşıyor.Şimdi bu sayfayı bir dilek listesi olarak düşünün ve dileklerinizi yazın. İşte benim dilek listem:

Paten
2 civciv
Iphone4

Mimi xxxxxx

miminin pastası

2011-12-19T19:05:00.000+02:00

Ben Mimi. Yemek yapmayı çok sevdiğimi size söyledim sanırım. Bu yüzden annemden bir sürü tarif öğreniyorum. En sevdiğim bisküvili kek. Tarifi şöyle:

2 paket petibör bisküvi
1 paket çikolatalı puding
1 kase süt
500ml süt

Pudingi tarifine göre pişirin
Bisküvileri sütün içine batırın ve 2 saniye orada tutun
Sonra bir cam kalıp alıp bisküvileri onun içine yerleştirin
Bisküvilerin üzerine pudingi biraz dökün ve yayın
Aynı şeyi 3 kez filan yapın
Sonunda üste puding gelecek şekilde bitirin
Dilerseniz üstüne hindistan cevizi dökün ve buzdolabına koyun

Afiyet Olsun :)))

Annemin bloğu Acemi Aşcı'yı ziyaret ederseniz birçok güzel yemeğin sırrını bulursunuz. Mimi xxx

Benim tatilim

2011-09-26T19:38:00.003+03:00

Ben tatilimde Bozcaada,İngiltere ve Antalya'ya gittim. Her gittiğim yeri size tavsiye ederim. Ama fotoğraf çekmeyi seviyorsanız en çok İngiltere'yi. Çünkü orada harika yerler nefis tatlar ve fotoğraflanmayı bekleyen irçok mekan var. Mesela London Eye,Big Ben ve neler neler. Ve de Lego- Land'gitmenizi tavsiye ederim. Her şey çooooooook güzel.

Mimi xxx

Tatil

2011-09-25T20:10:00.003+03:00

Bir tatilden daha çıktık ve bazılarımız sınıf geçti bazılarımız okula yeni başladı. İşte okula başlama sevincimi hepinizle paylaşmak isterim. Ben bu yıl 3. sınıfa geçtim. Eğer beni okuyan ve sınıf geçen biri varsa isterse sınıf geçme sevincini bizimle paylaşabilir.

Ve ayrıca tatilde ilginç ,güzel ya da beğendiğiniz bir yeri de bize tavsiye edebilirsiniz. Sadece1 yer olmak zorunda değilsiniz. Yazmak zorunda da değilsiniz. İsterseniz tatil anılarınızı anlatan bir öykü, şiir vb. yazabilirsiniz.

Beni okuduğunuz için teşekkürler.

Simin xxx

Arkadaşım Elvan

2011-02-13T20:35:00.003+02:00

Yorumlarınızı gördüm ve öncelikle teşekkür etmek istiyorum. Ve de sizden bir ricam var:

Annemin arkadaşının kızı Elvan'ın sayfasına bir bakarsanız çok sevinirim ben baktım ve çok beğendim. Orada da güzel ve renkli resimlerle dolu bir sayfanın da adresi var. Aşağıda sitenin adresi yazılı

http://elvandanfikirler.blogspot.com/

Sürpriz

2011-02-06T18:18:00.003+02:00

Size yazdığım hikayelerden birini anlatmak istiyorum.Adı Sürpriz
Sürpriz

Selen Paris'te teyzesiyle yaşıyordu.Bir gün teyzesinin Brezilya'ya gitmesi gerekti.Selen de dayısına gitti.Dayısının kedisi Gırmır lan 1.,2.,3.,4.,5. ve 6. gün oynadılar.Ama sonuncu gün Gırmır mutlu değildi.Dayısı kediyi Selen 'e verdi yanında bir köpek getirdi.Gırmır anında fikrini değiştirdi.Dayısı kediyi alıp köpeği Selen'e verdi.Selen le köpek çok mutlu oldular.

kısalttım

Anne'den Mimi'ye mektup

2010-10-29T10:51:00.001+03:00

Sevgili Kızım,

Bu çok özel ve anlamlı günde, iznini almadan sayfanı kullanıyorum..

Seni, Atatürk'ün izinde; onun ilke ve devrimlerine sahip çıkan bir Cumhuriyet çocuğu olarak yetiştirmek, benim birinci görevim.

Küçükken hayali Atatürk'ünü evimize yemeğe davet etmiştin hatırlıyor musun? Şimdi büyüyor, onu artık daha iyi anlamaya başlıyorsun.

Muhteşem bir öngörüyle kaleme aldığı ve Türk Gençliği'ne seslendiği "Gençliğe Hitabı", senin yol göstericin olsun. .Anlamadığın yerlerini mutlaka sor, öğren. Her kelimesini, her satırını anlayarak öğren, ezberle..

Nice Cumhuriyet Bayramların olsun aydınlık yüzlü kızım....

Ey Türk gençliği !
Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti'ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur.
Bu temel, senin en kıymetli hazinendir.
İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır.
Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet'i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin!
Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir.
İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler.
Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir.
Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler.
Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.
Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK
20 Ekim 1927

Canım Labim

2010-10-16T19:26:00.004+03:00

Ben Simin.
Laby'mi size tanıtmak istiyorum.Laby şapşal ve yaramazdır.Islak burnu ve ağızıyla beni sırılsıklam yapar.Siyah olması ürkütür. Ama aslında iyi kalpli ve oyuncudur.Ben ona genelde labne, leblebi ve çürük vişnem derim.
Laby 1 yaşına girmek üzere.Doğum günü 29.10.2009.
O en iyi sırdaşım.Ona söylediğim bütün dertlerim tersine dönüyor.

Bir yıl aradan sonra

2010-09-13T13:42:00.000+03:00

11 Eylül 2010

Hayatının 8. yılı başlıyor...

Dilerim her günün sağlıkla, her anın mutlulukla geçsin,

kalbinin güzelliği, çevrendekilere ışık olsun,

tertemiz sevgin hep karşılığını bulsun,

bütün kötüler-kötülükler senden uzak olsun,

şansın hep açık, geleceğin pırıl pırıl olsun pamuk kızım...

Nice yaşlara...

Seni, dünyadaki herşeyden daha çok seviyorum.

Tek kolla yıl sonu gösterisi

2009-06-08T14:01:00.000+03:00

son dönem çalışmalar

2009-05-28T13:42:00.000+03:00

beyin hücreleri yasta!!!

2009-05-13T18:27:00.000+03:00

-Anne ben bugün arkadaşımdan birşey öğrendim.

-Nedir?

-Kafamıza vurusak beyin hücrelerimiz ölüyormuş!!

-Kafana vurmana ne gerek var ki Mimi'ciğim? Vurma, ölmesinler:))

- (eliyle kafasına vurur) Ahh!! Bak anne gitti beyin hücrelerimden üçü daha:)))

-Yapma Simiin!!

-Ama anne çok komik bişey geldi aklıma o yüzden yaptım:)))

-Ne geldi?

- Bak şimdi: Akşam olmuş haberlerde spiker anlatıyor "Bugün de 3 beyin hücresi kafaya vurma sonucu yaşamını yitirdi !!"

- Eee ee?

- Ve tv karşısında izleyen diğer beyin hücreleri başlıyor ağlamaya: "UUUU HUU HUUU!!!! Gitttiii GİTTTİİİ!!!! güzelim beyin hücreleri gitttiii!!
-!!!!!!!!

son bölüm

2009-05-06T14:20:00.003+03:00

Dali ve Rüyalar 2. bölüm

2009-04-27T15:58:00.004+03:00

23 Nisan günü Simin'in arkadaşları için okuduğu Salvador Dali ve Rüyaların Yolu kitabından 2. bölüm:

Mimi'nin Ödülü

2009-04-13T11:35:00.003+03:00

Biliyor musunuz; Mimi geçenlerde bir ödül aldı.
Ciddiyim!

Baştan anlatayım:

Bir gün posta kutuma şu mail düştü:

"İpek hanım merhaba,
Kızınızla ilgili yazılarınızı okurken bizler de sizin kadar heyecanlandık, sevindik ve gurur duyduk.
Bizi tercih ettiğiniz ve tavsiye ettiğiniz için mağazam ve tüm çalışanları adına size teşekkür etmek isterim.

Teşekkürümüzün bir sembolü olarak 365 Alışveriş Merkezi’nin yaptığı organizasyon eşliğinde sizi “SMYK ayın müşterisi” ilan etmek istiyoruz. Siz de bizi kırmazsanız önümüzdeki hafta içinde 365 Alışveriş Merkez’inde düzenlenecek toplantıda size teşekkürlerimizi ve hediyemizi sunacağız.
............"

Mail, SMYK mağaza Müdürü MineHanım'dan geliyordu.
Evet, 365 alışveriş merkezinin "Ayın Müşterisi" ödülüne SMYK mağazasının müştesi olarak Mimi layık görülmüştü!

Geçtiğimiz Cuma babası, ben, Mimi ve Yumuk ödül törenindeydik.
Mimi öyle heyecanlıydı ki!!
Buna rağmen, cesurca sahneye tek başına çıktı, kendisine sorulanlara mikrofon karşısında sesi bile titremeden cevap verdi, hediyesini veren Mine Hanım'a teşekkür etti.

SMYK çok zarif bir jest yaparak, Mimi ile ilgili detayları araştırmış, hediyelerini onun dünyasına özel olarak seçmişti. Daha mağazaya girer girmez ipnotize olarak yapıştığı minik pony oyuncaklar, ve çok sevdiği Mozart ve Bethoven in cd'li kitapları, Mimi'ye sunulan hediye çantasında özenle paketlenmiş şekliyle duruyordu.

Alışverişin sadece ticaretten ibaret olmadığını, insan ilişkileri ve samimiyetin alışverişte bazen ticareti yapılan ürünün bile önünde olabileceğini bilen markaların varlığını bilmek, dahası onların bir müşterisi olmak gerçekten çok güzel ve özel.
Bu çok özenli ve incelikli davranışlarından dolayı Mine Hanım ve tüm SMYK ekibine teşekkür ederiz.

Kimbilir arkadaşlar ne çok sevinecek:))

2009-03-31T11:47:00.000+03:00

Dişi sallanıyor!

Bu ilk. Arkadaşlarının dişleri değişmeye başladı bile. Bu yüzden midir nedir; "neden benimkiler hala duruyor ?" diyerek, kederlenip duruyordu.
Hiç bir şeyden eksik kalmamak lazım !

Dün akşam birden yerinden fırlayıp, bağırmaya başladı:

"Sallanıyor anne, sallanıyor! "

Sonra yoyo gibi zıplamaya, evin bir odasından diğerine koşmaya, uçmaya, çığlık atmaya başladı.
Nasıl sevindiyse...

Durmadan, hiç durmadan konuştu, bir şeyler söyledi, anlattı. Aşağıdaki diyalog bu bitmek bilmeyen cıvıldamalardan alındı:

-Anne bana bir diş kutusu almanız lazım şimdi.

-Senin diş kutun var Mimi ciğim, dişbuğdayında gelmişti. Onu başucuna koyarız.

-Ha, tamam. Diş perisinin alması için başucumda mı duracak, yastığımın altında mı?

-Bilmem ki? Dişi çıkmış arkadaşlarına sor bence.

-Pelin'e sordum. o gece yastığın altına konurmuş, diş perisi oraya bakarmış. Sonra kaldırılırmış. Diş perisi hediyelerini yastığın altına koyarmış çünkü..

- Hmm, peki. Pelin'e ne tür hediye getirmiş bu diş perisi?

-Bir çanta, ciklet ve para. Diğerleri değişebilir tabi ama, para mutlaka bırakılıyormuş!

-Bakalım sana ne getirecek?

Mimi annesinin suratına tuhaf tuhaf bakar ve fısıldayarak:

-Anne diş perisi diye bir şey yok, siz koyacaksınız onları...İyi bişeyler koyun tamam mı?

Sonra yine hoplayıp zıplamaya devam etti:

-Anneee aklıma süper bir fikir geldi!!!

-Nedir?

-Her bir dişimi bir arkadaşma kolye yaypıp hediye edeceğim!!! Ne çok sevinirler.

-............!

Para Kazanmak

2009-03-19T10:00:00.002+02:00

Geçtiğimiz günlerde bir hafta sonu, yıllık "Abant buluşmamız " gerçekleşti. Geçen seneki gruptan firemiz vardı ama, yine çok keyifli, bol kahkahalı bir hafta sonu geçirdik.
Mimi Sema teyzesiyle buluştu.

Mimi her zamanki gibi, gittiği bir tatilden hiç sevmediği Ankara'ya dönmek istemedi. Daha gider gitmez şansını denemeye başladı:

"-Anne, biz hep burada otursak, olmaz mı?

-Olmaz Mimi. Hem biz hep burada olursak, Ankara'da balıkların evde yalnız kalır o zaman:)

-Burada oturmak için evimizi buraya taşımamız lazım; evimizi taşırsak, balıkları da taşımış oluruz anne!"

Anne uğradığı hezimeti belli etmemeye çalışarak, son kozunu oynar:

"Babanın işi ne olacak o zaman?"

Konu kapanır. (Ya da en azından anne öyle olduğunu sanmaktadır.)

.......

Baba ve Mimi odada dinlenmektedir. Anne ise diğerleri ile birlikte göl manzarasına nazır bir sohbette.
Baba, (önceki taşınma sohbetinden habersiz) odadan inip de gruba katıldığında anlatır:

Mimi odada yere düşmüş bir 50 Kuruş bulmuştur. Büyük bir sevinçle onu babasına verir:

"Gördün mü Baba...!
Tatilde bile para kazanabiliyorsun artık!!!"

Eline Sağlık!

2009-03-06T12:35:00.004+02:00

Bir akşam yemeği sonrası...

-Anneee!

-Evet Mimi?

-İngilizce "sağlık" ne demek?

-Health

-Hands health mom:)))

Ketçap!

2009-03-05T21:33:00.003+02:00

Bir sabah, anne ve Mimisi araba ile okula gitmekteler. Mimi bir arabanın sallanan egsoz borusunu göstererek sorar:

- Anne bu hava nemlendiricisi (gerçekten odasındaki nemlendirici böyle birşey:)) neden böyle sallanıyor?
Anne:
- O hava nemlendiğicisi değil, arabanın egzos borusu Mimiciğim.

- Ezgos nedir anne?

- Benzin arabaların besinidir biliyorsun değil mi?

- Evet.

- Besinlerin faydalı kısımlarını kullanıp, enerjiye çevirdikten sonra, faydasız kısımlarını ne yapıyoruz?

- Çiş, kaka ?

- Evet. İşte arabalar da benzini enerjiye çevirip, gereksiz kısımlarını egzos borusu yoluyla dışarı atıyorlar.

- Anladım.

Bir anlık sessizlik sonrası:

-Anne makarna faydasız bir besin mi, dışarı atılır mı?

- Onun da faydalı kısımları var Mimi'ciğim, faydasız bölümü atıyoruz tabii.

- Yazııık gitti güzelim ketçaplar!

kartlar

2009-02-09T14:30:00.000+02:00

Aslında çok önce yayınlayacaktım bu yazıyı, yine atlamışım.
Mimi'nin yılbaşı hediyelerine devam ediyorum ki, anne-çocuk oyun zenginliğine faydam olsun.

Bu hediyeler yine, oyun oynamaktan sıkılan anneleri biraz neşelendirecek cinsten:
Çocuk oyun kartları.
Arabada, seyahatte, şurda burda, en olmadık yerde, otobüste, uçakta bu hareketli nesli bir süre koltukta sabit tutabiliyor, oyundan anneler de az biraz (kendi adıma oldukça fazla) keyif alıyor.

İlk kutu Snap. Yani bildiğimiz Pişti. Ancak kartlar çocuk resimleriyleoluşturulmuş, rengarenk, cıvıl cıvıl, iç açıcı. Oynaması basit, eğlenceli, keyifli.

İkinci Kutu: Happy Families. Oyunun açıklaması kutu üzerinde yer alıyor. Kartları çekerek bir ailenin (Kasap, terzi, doktor vb) tüm fertlerini tamamlamaya çalışıyorsunuz.
İngilizce meslek grupları öğrenemeye katkısı büyük. Bu oyun ötekinden de eğlenceli.

Her iki oyun benim en çok sevdiğim oyuncak mağazası Leonardini'de satılıyor. Web sayfalarından online satışları var. Bu kartların online satışını bulamadım ama Ankara ve İstanbul mağazalarından bulabilirsiniz.

yorumsuz!

2009-01-30T00:12:00.000+02:00

yumuk

2009-01-13T10:15:00.001+02:00

Geçtiğimiz günlerde, 365 alışveriş merkezinde açılan SMYK oyuncak mağazasında düştü yolumuz. (Bu mağazayı özellikle tavsiye ederim, Polonya'nın oyuncak konusunda gerçekten çok iyi olduğundan daha önce de bahsetmiştim)

Burada, çocukların en iyi dostu olan Teddy Bear çeşitlemeleri var. Fakat onlar herhangi bir mağazanın raflarından duran tüylü oyuncaklardan oldukça farklı:

Önce kocaman kutular içindeki beğendiğiniz yumuşacık bir oyuncağı seçiyorsunuz: ayı, tavşan, kuzu vb.
Bunların içi boş.
Özel ve oldukça sevimli hale getirilmiş bir makine ile orada, sizin yanınızda dolduruluyor içleri.
Bir anda oyuncak haline geliyor o içi boş şeyler ve çocuklar emin olun bundan büyüleniyorlar. Açık kısımdan içeri minik bir kalp konuyor, dikiliyor. Böylece oyuncağımız "doğmuş" oluyor. Ona bir isim vermesi isteniyor çocuktan, dilerse bunun için bir katalog bile hazırlanmış.
İsmi konan oyuncağınız için; sahibi, adı, doğum tarihi, saç rengi vb bilgileri içeren bir "Doğum belgesi" hazırlanıyor. Çok güzel bir kutuya konarak artık "sizin" oluyor.

Mimi kendine yumuşacık bir kuzu seçti. İsim kataloğuna dahi bakmadı, bunun adı "Yumuk" olsun dedi. Gerçekten de bembeyaz ve yumuk yumuk birşey. İnsanda sarılma hissi uyandıran cinsten. Kutuya konmasını bile istemedi eve kadar sımsıkı sarıldı Yumuğa.

Daha bitmedi...

Bu oyuncakların harika bir giyim koleksiyonları var. Pijamadan kot monta, şık tafta elbiseden kışlık monta kadar her şey düşünülmüş.
Benim için çok iyi bir alernatif oldu bu. Bundan sonraki özel günlerde hediye seçimini Yumuk elbisesi olarak kullanabileceğini söyledim. Mimi fırsatı değerlendirip, Kurban Bayramı hediye hakkımı, kot pantolon ve tişört alarak değerlendirdi..

Mimi Yumuğu başka türlü seviyor. Diğer oyuncaklarından ayrı bir yeri var. Ona sarılarak uyuyor. Ve kendisiyle konuşmasını istiyor. Yumuğu getirip "Anne seslendirir misin?" dediğinde, gerçekten Mimi ve Yumuk özel konuşmalar yapıyorlar. Ona çok rahat içini döküyor. (Bu sayede nasıl bir geri bildirim aldığımın farkındasınızdır)

Bir gün Mimi okuldayken SMYK ya tek başıma gidip, kendi sesinizi kaydedbileceğiniz Yumuk aparatından aldım. Yumuğun ağzından Mimi'ye güzel şeyler kaydedip, cihazı oyuncağın içine yerleştirip diktim.

Akşam Mimi gelip Yumuğuna sarıldığında Bu sefer Yumuk kendi kendine konuşmaya başladı.

Yüzündeki ifadeyi, şaşkınlığı, mutluluğu nasıl anlatabilirim ki???

Bekleyin! Düşünüyorum...

2009-01-04T11:27:00.001+02:00

Resimdeki toka; enerjisine, kişiliğine ve tasarımlarına hayran olduğum bir tasarımcıya ait.

Kiki'nin "Kafa Sesleri"
Üstelik bu versiyonu tam da Mimi için tasarlanmış sanki:)
Karınca'da bu kafa sesi tokaları görünce, arkadaşım ve tasarımlarıyla gurur duyup, hayran olarak hemen aldım.
Founta'cığım: Nasıl ama tam yerini bulmuş değil mi?? Eline ve fikrine sağlık..

Anneanne nedir?

2008-12-24T11:13:00.002+02:00

"Benim annanem hem istiridye hem ipek böceği..."

"Neden?"

"Çünkü hem İnci üretmiş hem de İpek..."

"........"

bayramdan kalanlar: Hediye

2008-12-15T10:18:00.000+02:00

Bayram Mimi için tek bir anlama geliyor: Hediye!
Ailenin kıymetlisi olarak herkes tarafından sürekli birşeyler alındığı için; hediye faslını, bayramlar, yılbaşı ve doğumgünü ile sınırladık. (anneanesi; Ankara'nın Başkent oluşu, dünya komşuluk günü vb gibi bahanelerle sıkça ihlal etse de, genelde kural bozulmuyor)
Hediye seçimleri genellikle; kitap, yaratıcı oyunlar, ve el işi ürünleri olarak belirlendi.
Oyuncak olarak alınmadık pek birşeyi kalmadığı için, Mimi isteksizce de olsa itirazda bulunmadı.
Sonraları bu tür hediyeler çok hoşuna gitti. O şimdi çok iyi bir Dama ve Domino oyuncusu.

Anneannesi daha önce aldığı Peri Prensesi Sarayım katlamalı karton oyun kitabının ikincisi olan Prenseslerin Kış Bahçesi' ni hediye etti. Bu ilkinden de güzel bir kitap. Karton prensesler buz pateni yapıyor, kızakla kayıyor, salıncakta sallanıyor. Bütün bunlar hareketli üstelik. Baskı ve malzeme kalitesi harika. Kitap İş Bankası Kültür yayınları'nın.

Benim hediyem, sevgili Pino sayesinde öğrendiğim bu muhteşem oyunlar oldu.
Mantar Toplamaca her yaş grubunun büyük keyifle oynayacağı gerçekten eğlenceli bir oyun. Arkasında yer alan Eğlenceli Yolculuk oyunundaysa, hepimizin gülmekten karnına ağrılar girdi.
Her iki oyunu da dört kuşak; yani benim babaannem, annem, kızım ve ben birlikte oynadık. Müthiş eğlendik. Böylesine kaliteli bir üründen haberdar olmamı sağladığın için çok teşekkür Pino'cuğum.
Oyunun diğer serisi olan Düğmeler ve Delikler, dikiş öğrenmek isteyen Mimi'ye çok eğlenceli dakikalar ve büyük tecrübeler yaşattı.
Bir de Yumu'ğumuz var ki, onu sonraki bir yazının konusu yapmak istiyorum.
Yani artık, Barbie, Miniş, ıvır zıvır oyuncaklar yerine, gerçekten "oyuncak gibi oyuncak"lar var raflarda. Hepsinin ortak özelliği ise Polonya markalı olmaları. Ben Polonya'nın oyuncak konusunda bu kadar iddialı olduğunu bilmezdim.
Eğer siz de benim gibi çocuk oyunları oynarken sıkılan ve bu yüzden suçluluk duyan bir anneyseniz, bu oyunları çocuğunuzla birlikte keyifle oynayacağınıza ve "kaliteli zaman" geçireceğinize emin olun.

Suşi

2008-12-01T11:25:00.003+02:00

Önceki maceralarımızdan bilirsiniz; Mimi suşiyi çok sever.
Son gittiğimiz tatilde bir akşam yemeğinde suşi vardı. Tabi ki bizimki tabağını doldurdu ancak nedense önce çorba içmek istedi.
Bu arada ben suşilerimi yerken-neyi nasıl gördüyse- sordu:

"Senin suşilerin yoğurtlu mu?"

"...... Yoğurt mu??? Nerden çıktı şimdi, yoğurtlu suşi olur mu hiç??"

Ve işte yine çok iyi bildiğim o hınzır gülümseme:

"Tabi ki olmaz anne! Olsaydı adı Suphi olurdu:)))"

Değerli Madde!

2008-11-06T14:44:00.005+02:00

Uzun zaman önce uydurduğu ve çok severek oynadığımız bir oyunu var. Adı: Kelime bulmaca.
Kelimeyi tutan, baş harfini söylüyor, bulmaya çalışan çeşitli sorular sorarak bulmaya çalışıyor; ne işe yarar, ne renk vb..

Sabah kahvaltıda yine oynadık. Ben kelimemi tuttum (gümüş). Mimi sordu:

- Neyle başlıyor ?
-G.
- Ne işe yarar?
- Değerli bir maddedir.

Sinsi sinsi güldü :

- Gıristal??!!

Mimi'den mektup var

2008-10-11T14:37:00.004+03:00

Sevgili Sema Teyze,

Doğum günü hediyelerimi çok beğendim. Teşekkür ederim. Benim harika bir kostüm koleksiyonum oldu. Hepsini çok seviyorum.
Annem kimononun ne olduğunu bana anlattı. İnternetten resimler bulup gösterdi. Diğer kostümler gibi, bu da çok rahat ve üzerime tam oldu.

Annemin, Anneannesin Japonya seyahatinden getirdiği, müzikli bir Japon bebeği var, onu çok seviyor. Ben kimonomu giyince, o da bu bebeği çıkartıp bana gösterdi. Kimonolarımız neredeyse aynı. Çaldığı müzik çok duygusaldı, herhalde bu yüzden olsa gerek, annem bana ve bebeğe bakıp biraz duygulandı.
Hello Kitty'yi tişörtümü de çok sevdim.
Bu aralar okulda Mozart'ı öğrendim, onu ve müziklerini çok seviyorum. Minik orgumda Türk Marşını çalmayı denedim, olmadı. Ben de ders almaya karar verdim.

Sen her yeni ülke kostümü gönderdiğinde, annem ve babam bana o ülkeyi anlatıyorlar. Sayende öyle çok şey öğrendim ki daha şimdiden.

Beni bu kadar çok sevdiğin için sana teşekkür ediyor, sarılıyor, öpüyorum.

SİMİN

5 mi 6 mı?

2008-09-11T09:14:00.004+03:00

11 Eylül 2003 te doğdu.

Bugün Mimi'nin doğum günü.

Okula göre 6 yaşında. Laboratuar testi kayıtlarındaysa 5.
Benim matematik mantığıma göre 5; giydiği elbise ölçüsüne göre 6; kendisine sorarsanız 6, hatta mümkünse 7, 8 yada 10...

Kaç yaşında olursa olsun, o benim hala minik meleğim. Hala ilk doğduğu günkü gibi kokuyor. Hala dünyadaki en yumuşak ten, en güzel ses, en güzel yüz, en tertemiz yürek onunki. Hala her sarılışı, her "anne" deyişi içimi titretiyor. Ve benim için hep böyle olacak, böyle kalacak; kaç yaşına basmış olursa olsun.

Varlığın, her yeni an, yepyeni duygular ve mutuluklarla tanıştırıyor kalbimi. Bana yaşattığın tarifi olamayan bütün bu güzellikler için sana milyonlarca kere teşekkür ederim,
Nice mutlu yıllara Simin'ciğim...

Minik Okullular

2008-09-08T12:02:00.002+03:00

Çok heyecanlıyız! Biz de artık "büyük" bir okula gidiyoruz.
Yeni arkadaşlar, yeni öğretmenler, yeni bir düzen! Heyecanlı, üstelik biraz gerginiz de; pek çaktırmıyoruz!

Biz şimdilik yeni okulunu çok seviyoruz. Umarım Mimi de bizim kadar sever.

Bu gün açılış törenine gittik. Bir haftadır alıştırma haftası şeklinde günde iki saat okula giden bizim ufaklıklar, bize sürpriz yaparak şiir okudular.
Uğultu şeklindeki şiirde ne dediğini pek anlamasak da, bu cıvıl cıvıl sesler gözlerimizin dolmasına yetti:)

Bütün okulluların;
miniciklerin, büyüklerin;
hepsinin yeni okul dönemi başarı, sağlık ve neşeyle dolu geçsin.
Pırıl pırıl beyinleriniz, bilgiyle, sevgiyle, güzelliklerle dolsun..
Dolsun ki, ülkemizin geleceğine ve bizlere de umut ışığı olun!

İngiliz arısı ve tescilli karga Osman

2008-08-27T12:11:00.005+03:00

Döktürüyor yine:))

"Bu arı neden w ile vızıldamış öyle ?" dedim,

"Çünkü o bir İngliz arısı ! " dedi!!

Kargaya bayıldım. Adı da Osman'mış:)))
İsmin üzerindeki r dikkatimi çekti, "Ne dikkatli velet, bunu bile bir yerlerde görüp kopyalamış" diye düşünmüştüm ki;

"Kargamın adını Osman koydum, başka kargalara da Osman demesinler diye r işaretinden yaptım!"

demez mi !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Son moda bunlaarrr!!

2008-08-23T14:58:00.023+03:00

Tatilimizin ek keyifli anlarıydı bunlar:)
Bu üç cimcime kahvaltı sonrasında bir anda ortadan kayboluyorlardı. Biz annneler önce telaşlansak da, durum kısa süre içinde anlaşıldı. Sırayla birimiz hep aynı yere göz atıyor, onları elimizle koymuş gibi buluyorduk.
Bu cüceler, parapetlerden tırmanarak anneannenin adeta bir kreşe dönüşmüş olan odasının verandasına giriyor, orada harika vakit geçiriyorlardı.
Oyuncaklar, boya kalemleri, açık alan vs tam çocuk cenneti olmuştu bu veranda. Ancak bir süre sonra yine de bizimkileri kesmemeye başladı. Bunlar yine ortadan yok oluyorlardı.
Fark ettim ki, bu sefer odaya giriyorlar, üstelik kapıyı da kapatıyorlardı.
Çaktırmadan izledim onları; içeride Mimi'nin bütün çantası talan edilmiş, elbiseler giyip çıkartılarak tam anlamıyla bir defile yapılıyordu.
Öyle şekerlerdi ki, diğer annelerin de bu şovu kaçırmalarına gönlüm razı olmadı. Mimi-anneanne odası kulise, balkon ise defile salonuna dönüştürülerek şova devam edildi.

Anneler davet edildi, kameralar çalıştırıldı, çok eğlenildi.
Artık ortadan kaybolduklarında, Mimi'nin odasında defilecilik oynadıklarını biliyorduk. Yine de yan balkondan göz ucuyla onları izlemeyi sürdürüyordum ki, Mimi'nin elbiselerine bir haller olduğunu fark ettim. Çok garip duruyorlardı çocukların üzerlerinde.
İyice baktığımda bunların aslında annemin giyisileri olduğunu fark ettim:))
Mimi nin gardrobu kesmemiş olacak ki, sıra anneminkine gelmişti:) Annem o kadar eğlendi ki, ufaklıkların kreasyonlarını bizzat kendi hazırladı.

Bu muhteşem(!)kostümler içerisinde bizimkiler yeteneklerini sergilemeyi ihmal etmeyip, kendi yazıp besteledikleri eserleri icra ettiler.
Şov dünyasının büyüsü bunlara da bulaştı sonunda!

Ve bizim balkonun önü, bu küçük divalar sayesinde, alkış, kahkaha, ve hep neşe dolu bir kalabalıkla doldu taştı.

Tatilimizin en güzel anlarıydı bunlar.

Biz burada yokken...1

2008-08-16T18:20:00.005+03:00

(Fotoğraflar Mimi'nin objektifinden!)

Ne çok ara vermişim Mimi'nin sayfasına da.. Çocuk büyümüş aradan geçen zamanda:) Tipi bile değişmiş..
Bu yaz daha çok blog yazar, daha çok anı biriktiririm diye düşünmüştüm ki, birşeyi hesaba katmamışım: Mimi kreşten mezun olup, yeni bir okula başlayacağından dolayı tatile girmişti, evdeydi ve sıkılıyordu..Bu da benim pek boş vaktim olamaz demekti!

Şimdi aradan geçen zamanı buraya kaydetmek lazım. Hepsi çok değerli çünkü.
Sondan başlıyorum, Bozcaada tatilimizden.

Bu en güzel tatilimizdi bizim. Nasıl anlatsam ki? Minik tatil köyümüz güzel, insanlar güzel, hava güzel, Bozcaada zaten hep güzel!

Bir de ilk defa bir tatil arkadaş grubu oldu bizim Mimi'nin.

Onlar öyle şeker bir üçlü oldular ki, sayelerinde bütün tatilimiz şen şakrak, cıvıl cıvıl ve kahkaha ile geçti.
Kızımın hayatıma kattığı bütün güzelliklerin farkındaydım ama, herzamaki gibi Mimi daha da fazlasını yaptı. Öyle arkadaşlar buldu ki kendine, onlar ve ailelerini tanımak, tatilimize, hayatımıza büyük mutluluk kattı.

İşte huzurlarınızda muhteşem Bozcaada üçlüsü; Mimi, Ayşe Naz ve Ayşe.
Maceralar ise ilerleyen postlarda.

(Bu üçlünün bir de buçuğu var: Ali! Onun resimleri, nazar boncuklarınızı hazır ettikten sonra:)))

2008-08-10T23:55:00.003+03:00

Kreş bitti.
O artık anaokullu !
Ve tabii ki bir tatili hak etti. Mimi tatile gitti, döndü.
Tatil maceraları, yeni dostlukları ve yeni komiklikleri ile yakında geliyor:)
(Tabi annesi yazmaya başlayabilirse!!!)

Mimi'den anne babaya notlar!

2008-06-02T09:29:00.004+03:00

Mimi artık okuyor ve karışık da olsa yazıyor...
Bu işi de tıpkı yürümek, tuvalet eğitimi gibi,biz farkında olmadan kendi kendine halletti. Bir baktık ki okuyor!
Şimdi, en büyük keyfi bize notlar yazmak.

(Anneciğim, anneler günün kutlu olsun)

İlk notu, anneler gününde gönderdi. Benim ağzı çiçek şeklindeki resmimin yanına iliştirmiş:) Mutluluktan gerçekten çiçeklere döndüm..
Hele bir de okulda yapılan ankete verdiği cevapları görünce......:)))

Daha sonra son derece kadınca! bir resim yapmış.. Onu da buraya eklemeden geçemedim elbette.(Yaka, don sütyen, ruj, aksesuarlar.
Bu malzemeler bir kadına uyar!
1 Haziran)

Derken bu sabah, evlilik yıldönümümüz için yaptığı resimleri ve notları sundu bize. Bu günü nedense diğer bütün kutlamalardan daha fazla önemsiyor.

(Sevgili Anne ve baba, Sizi çok seviyorum)

Bunları okuduğumda, ne hissettiğimi, neler düşündüğümü, ona nasıl sarıldığımı hayal gücünüze bırakıyorum. Çünkü anlatamıyorum!

(Biz çok mutlu bir aileyiz.

SHİ=Simin Hakan İpek, ABS=Anne Baba Simin)

Bu da aile kompozisyonu: Herkesin düşünce balonları var. Anne babayı düşünüyor, baba anneyi.. Ayrı bir yerde anne bebeği düşünüyor, bebek ise anneyi.
Babası itiraz etti: "Benim düşünce balonumda hem anne hem sen varsın" dedi. "Biliyorum" dedi Mimi, "Düşünce balonlarını küçük çizdiğim için ikisini sığdıramadım, o yüzden ayrı çizdim!"

Ama bence, bütün sevgilerin farklı bir tadı ve büyüsü olduğunu bildiğinden onları ayırdı.
Hangi sevgi, insanın evladına duyduğu sevgiye eş olabilir ki?

Mimi'nin Gardrobu 3

2008-05-20T10:35:00.003+03:00

Sema Teyze Peru'dan geldi. (bu yazı yazıldığında muhtemelen başka bir ülkeye gitmiştir:)
Her zamanki gibi muhteşem bir kreasyon gönderdi Mimi'ye.
İnternetteki kötü kullanım ihtimaline karşın, resimleri artık küçük ölçek ve damgalı yayınladığım için detaylar görünür mü bilmiyorum ama muhteşem şeyler bunlar.

Tamamı el işi ile yapılmış, yerel motif ve figürlerle süslenmiş nefis bir elbise-ki Mimi bu aralar üzerinden çıkartmıyor ve ben işlemelere zarar vermeden nasıl yıkayacağımı bilmiyorum- harika bir şapka, Peru yerel köstümleri giymiş minicik insan figürleri ile süslenmiş bir taç, patchwork ile işlenmiş bir sırt çantası, ve kalemi.

Bunlar gerçekten görülmesi gereken güzellikler, hepimiz bayıldık.

Daha önemlisi, Mimi'nin bunların çok özel şeyler olduğunun farkında olması. Onları gerçekten de diğer kıyafetlerinden ayrı tutuyor ve giymeye bayılıyor.

Yeni yeni okumaya ve yazmaya başladı Mimi.
İlk mektubunu Sema Teyze'ye yazdı.

Anne Olmak

2008-05-09T17:43:00.006+03:00

Dün okul çıkışı elimize bir not tutuşturuverdi öğretmeni;
"Anneciğim, yarın okuldan beni sen alır mısın" diyordu notta.
Cuma'ları anneanne/dede günü olduğu halde-anneler günü sürprizi olduğunu düşünerek- bu sefer ben de gittim tabi ki.

Koşarak geldi Mimi, boynuma sarıldı. Okulda hazırladıkları hediyesini verdi. Yine çok ince düşünülmüş, güzel tasarlanmış, annelerin kalplerini en derinden fethedecek, yıllarca saklanacak bir hediye yapmışlardı; el izleriyle oluşturdukları bardak altlıkları.
Özenle hazırlanmış, minik kurdelelerle süslenmiş, bir poşet "Anne Çayı" eşliğinde sunulan bu güzel hediyeye, kendi el yazılarla yazılmış bir de kart eşlik ediyordu:

"Seni Seviyorum Anne."

Canım Kızım;

Senin doğduğun gün, dünyadaki en güzel hediyeyi aldım ben. "Senin Annen" olmak benim en büyük hediyem.
Ben, varlığınla anladım ne kadar güçlü olabileceğimi. Sabrımın sınırları aslında ne kadar da sonsuzmuş, sen gösterdin. Çok sandığım sevgilerin, senin sevginin yanında ne küçük olduklarını fark ettim. Ne büyük bir yürek taşırmış her kadın göğsünde meğer...
Ve bir kadın çocuğu için pek çok mücadeleye gözü kapalı dalıp ön saflarda haykırırken, bazen de sadece onun mutluluğu uğruna susabilir, içine atabilirmiş pekala... Bazen duymazdan, bazen bilmezden, bazen de anlamazdan gelebilirmiş anneler, bu kabullenişte çocuklarının mutluluğu söz konusuysa..
Ve dünyada hiç bir kuvvet, anneyle çocuğun arasındaki bağdan güçlü değilmiş meğer.

Şimdi annemi daha iyi anlayabiliyorum ben.. Neden kardeşimin her adı geçişinde özlemden burnunun direği sızlayarak neden hep gözyaşlarını tutamıyor, anlıyorum.

Bütün anneler; yavrularının yakınında ya da uzakta olanlar, hatta bulutların üzerinden bizi seyredenler, bütün ana yürekliler,
Hepinizi sevgiyle kucaklıyorum...

Anneler Gününüz Kutlu Olsun,

İpek

23 Nisan Mimi'si

2008-04-29T10:32:00.003+03:00

Bunları daha erken yazmalıydım biliyorum.
Olmadı...

Mimi bu yıl 23 Nisan'ı çok daha farklı duygularla bekledi. Daha büyük heyecanla, daha büyük mutlulukla ve daha farkında olarak.

" Atatürk çocukları çok seviyormuş bu yüzden de bu bayramı onlara armağan etmiş"

dedi. Artık anlayacağını düşünerek daha detaylı anlatmaya çalıştım:

" Evet Mimi'ciğim, Atatürk çocukları çok seviyormuş ama bu bayramı onlara armağan etmesinin asıl sebebi bu değil "

"Nedir o zaman?"

"Bu bayramın adı Ulusal Egemenlik ve Çocuk bayramı"

"Yani hem çocuklara hem de ulusal egemenliklere mi armağan etmiş?"

" Öyle de sayılır:))). Ulusal egemenlik demek, bir milletin özgür olması demektir. O ülkenin kimsenin buyruğu altında olmaması demektir. O ülkede yaşayanların, kendileri ile ilgili kararları herzaman ve sadece kendilerinin verebilmesi demektir. Savaşlar hep bunun için yapıldı. "

" Ve Atatürk, ulusal egemenliği koruma görevini çok güvendiği ve sevdiği çocuklara emanet etti. Çünkü o biliyordu ki; özgürlüğün anlamını ve değerini henüz çocukken anlar ve sahiplenirseniz, büyüdüğünüzde sizler ulusal egemenliğin en büyük savunucuları, koruyucuları olacaksınız."

"İşte bu yüzden, sizler büyüdüğünüzde, bu ülkeyi sizden başkalarının yönetmesine izin vermeyeceksiniz kızım."

" Anne, Atatürk çocukları gerçekten çok seviyormuş o zaman..."

23 Nisan sabahı, kendisi için bugüne özel olarak alınan süslü elbisesini giydi Mimi. 19 mayıs stadyumunda gösterileri izlemeye gittik tüm aile.

Öyle kalabalıktı ki; sadece bu bile gözleri yaşartmaya yeterdi. Çocuklar heryerdeydi; sahada tribünlerde, kucaklarda...
Yer bulamadık, merdivenlere iliştik.

Etraftan oturmamız için gazete verdiler, tribünlerdeki bir hanım Mimi'yi kucağına almayı teklif etti. Mimi tüm gösterileri, sonradan harika bir yüreği olduğunu öğrendiğimiz bu annenin kucağında izledi.

İzciler, folkörcüler, çiçek kızlar, modern dansçılar, daha az şanslı olup da destek ve tekerlekli sandalyeyle katılan çocuklar, minicikler, TEMA çocukları, sigarasız bir dünya isteyen çocuklar...
Hepsi oradaydı. Hepsi gönlümüzü açtı, umutlarımızı bir kez daha yeşertti.
Ben gözlüklerimi takıp, gözyaşlarımı saklamaya uğraştım boş yere..

Çocuklarınızı bu gösterilere götürün sevgili anne dostlar... Televizyonda gördüğünüzden o kadar farklı bir duygu, çoşku, heyecan ve yürek var ki orada.. Her çocuk, ülkesini seven her ebeveyn bunu yaşamalı.

Törenler bitince, Mimi'yi kucağında oturtan anne ve kızını Anıtkabir'e bırakmak üzere aracımıza davet ettik. Oradan da, Altınpark'tan başlayacak korteje katılmayı planlamışlardı.
Onları öyle çok sevdik ki.

Ayrılmadan önce bu iki pırıl pırıl çocuk, birlikte böyle poz verdiler bize..

Onlara ve tüm çocuklara nice mutlu ve özgür 23 Nisanlar diliyorum.

Mimi'nin gardrobu 2

2008-04-07T10:38:00.003+03:00

(resmin üzerine tıklayarak büyütebilirsiniz)

Sema teyzenin en son nereyi ziyaret ettiğini tahmin edebiliyorsunuz değil mi?
Nasıl kostümler ama....

Bunlar yün olduğu için seneye kışa giydiririm diye düşünüyordum ki, Ankara havası bu konuda bize güzel bir sürpriz yaptı ve annemlerdeki kalabalık aile yemeğine -İstanbul'dan Mimi'yi çook seven dayım ve yengem de katılmıştı- Mimi bu kostümüyle iştirak etti.

O kadar şirin ve şık olmuştu ki, kendisine çığlıklar içinde yapılan tezahuratlar ve tüm ilginin odağı olması, onu fazlasıyla mutlu etti.

Bu elbisenin fotoğraflayamadığım bir de harika yeleği var. O simdilik biraz büyük geliyor. Seneye giyecek. O zaman yeniden görüntüleyeceğim. Eteği ayarlı yaptıkları için, şimdi de oluyor, seneye de olacak..
Fakat ben en çok şunu merak ediyorum; Sevgili Sema Teyze, nasıl olup da Mimi'nin her seferinde hızla büyüyen bedenini hiç sektirmeden tuturmayı başarıyor? Ben bazı seferler Mimi için aldığım şeyleri, üzerine küçük/büyük geldiği için değiştirmek zorunda kalıyorum ama, Sema teyze bedeni hep onikiden vuruyor:)
Harikasın sen Sema Teyze, bir kez daha teşekkürler...

Mimi'nin gardrobu

2008-03-31T11:48:00.007+03:00

(resmin üzerine tıklayarak büyütebilirsiniz)

Mimi'nin Sema Teyzesini artık tanıyorsunuz: O bir gezgin. Dünyayı dolaşıyor.
Ve Mimi'ye, gittiği her ülkenin yerel kostümlerinden gönderiyor.

Mimi çok şanslı bir çocuk, bu yaşta bir kostüm koleksiyonu var: Kore, Meksika, Pakistan, Sri Lanka, Hindistan, Mısır, Fas, İskoçya.....
Bizimki, daha şimdiden bu çok özel koleksiyonun farkında. Arkadaşının doğum günü partisine bile Kore kostümünü giyerek gitmeye kalktı.

Elbiseler bir çocuğun gözüyle bakıldığında bile rüya gibi. Eminim büyüdüğünde de, bu herkese nasip olmayan çok özel koleksiyonun değerini bilip özenle saklayacak.

Anneanne "Sema Teyze'den paket var" dediğinde, her seferinde büyük bir heyecanla bekliyor paketin kendine ulaşmasını. Paketi açtığındaysa büyük bir sevinçle kostümleri deniyor ve bizi çok eğlendiren dans gösterilerine başlıyor.

Şu ana kadar sizlere sadece Kore kostümlerini tanıtabildim. Artık bu güzel koleksiyonu sırayla yayınlayacağım. İlk sırayı Fas kostümüne ayırdım çünkü Mimi bunu üzerinden çıkartmıyor. Kostümü giyer giymez, "Bunun birşeyi eksik" diyerek odasına koştu, Hint kostümüne ait eşarbı bağlamış halde yanımıza geldi. Bana da harika danslarını izlemek! ve fotoğraflamak düştü:) (bu dansları neden videoya kaydedip yayınlamadığıma yanıyorum şimdi)

Sevgili Sema Teyze..
Sana bu muhteşem koleksiyon için, ama daha fazlası, Mimi'yi bu kadar çok sevip düşündüğün, onu bu kadar mutlu ettiğin için binlerce teşekkürler...
Mimi'nin bu giyisiler içindeykenki duygularını sana nasıl anlatabileceğimi bilemiyorum. Belki resimler bunu başarır...

Çok içten sevgi ve teşekkürlerimizle..

Doğada!!

2008-02-21T10:54:00.003+02:00

Yoldayız, Kızılcahamam taraflarına gidiyoruz.
Hafta sonlarını- tıpkı Mimi doğmadan önceki zamanlarda yaptığımız gibi- sessizlikle, doğayla başbaşa geçirmek istiyoruz. Kimsenin pek bilmediği, ağaçalarla çevrili, küçük gölete ulaşmaya çalışıyoruz.
Mimi bu geziden çok mutlu. Anne de öyle. Çok uzun zaman olmuş ormanın kokusunu içine çekmeyeli.

Bir ara Mimi'ye dönüp diyorum ki:

"Sen yokken neredeyse her hafta sonu gelirdik buralara Mimi ciğim. Şimdi seninle geliyor olmak çok güzel."
"Ben karnının içinde bebek miydim o zaman?"
" Hayır Mimi'ciğim karnımda bile değildin sen o zamanlar."
" Haa anladım. Daha yumurtaydım yani!"

Birkaç saniyelik sessizlik ve kahkahalar!!!
Mimi, sinirle:

"Ben bunda gülünecek birşey görmüyorum!!!"

Resimlerin anlattıkları

2008-02-08T10:31:00.001+02:00

Resim yapıyor Mimi; boyalar, kağıtlar her yerde. Öyle de güzel yapıyor ki...Sıkılmadan en uzun süreyi resim yaparak geçiriyor. Detaylar iyice şekillendi artık. Kıyafetler renkli, desenli, aksesuarlar bol. Ayakkabılar mutlaka topluklu.

Resimlerindeki kadın figürünün ben olduğumu söylüyor.. Uzun saçlı, topuklu ayakkabılı, feminen giyimli bir kadın. Alakası yok aslında benimle:)
Onun hayalindeki imaja yaklaşabilmek adına, itiraf ediyorum, gittim topuklu ayakkabılar aldım. Etek falan... Çok istiyor; saçlarımı uzatacağıma da söz verdim:)

Geri kalan resimlerde anne-baba ve çocuk birlikte. Mutlu aile resmi diyor onlara. Fırsatı yakalayınca hemen sordum:

"Sence biz mutlu bir aile miyiz Mimi ciğim?"
"Evet"
" Mutlu aile nasıl olunur ki?
" Sevgiyleeee!!!"

Bu da "Sivri gagalı kuş"umuz..
Birkaç gece yatağından ağlayarak fırladı: Kabus görmüş. Sivri gagalı bir kuş onu kovalıyor, sonra da gagalayıp canını acıtıyormuş.
Öyle hale geldi ki; gündüzleri bile evin muhtelif yerlerinde saklanmış olabilir korkusuyla, yalnız başına odasına bile gidemedi.
Ondan bu sivri gagalı kuşun resmini yapmasını istedim (ikna etmek hiç de kolay olmadı ama) Resmi yapınca, aslında bunun hiç de korkunç bir kuş olmadığına, hatta oldukça komik bile sayılacağına karar verdik. Kahkahlarla güldük bu şapşal kuşa. Öyle ki; Mimi gagasına bir kelebek bile konduruverdi....
Artık korkmuyor bu kuştan. Rüyalarına da girmiyor. Çünkü kuşun pek çok resmini yaptık yaptık ve yırttık..
Sonra kuşumuz evcileşti. Hatta yavrusunu bile getirdi ziyaretimize. Galiba gagasına da estetik yaptırmış::)))))

Okulda geçen ayın konusu "Zaman" idi. Akrep ve yelkovanı tanıdılar. Ayın hayvanı da doğal olarak akrep oldu.
belki aynı tekniğin işe yarayacağını düşündüğünden; Mimi bol bol akrep resmi çizdi. Çizdi çizdi yırttı.. Taa ki akrep böyle sevimli birşeye dönüşünceye kadar:)))

Horoz ne işe yarar?

2008-01-26T19:20:00.000+02:00

Mimi bir oyun bulmuş. Tabu oyununa benziyor, daha basitleştirilmişi. Bir nesne tutuyorsunuz, baş harfini söylüyorsunuz. Karşı taraf , "Ne işe yarar" dan başlayarak, muhtelif sorularla tutuğunuz kelimeyi bulmnaya çalışıyor.

Bizimki "Horoz" kelimesini tutmuş. "H" diyor.

Karşı taraf soruyor "Ne işe yarar?"

"Hani tavuk yumurtalarını yaparken yanında durur!!!"

HAYAT BİR ÇOCUĞA NASIL ANLATILMALI?

2008-01-22T13:06:00.001+02:00

Uzun oldu bu ara biliyorum.

Kendimi bu sabah aldığım bir e-posta ile affettireyim istedim. Çünkü ben bayıldım bu yazıya, her satırında Mimi'ye anlatmak istediklerimi buldum.

Umarım siz de beğenirsiniz.

HAYAT BİR ÇOCUĞA NASIL ANLATILMALI?

Aylin Kotil,
Cumhuriyet Gazetesi- 23 Mayıs 2004

Arkadaşımın kızı bir yaşına gelmişti, 'Sen eğitimcisin, neler öğretmem gerekiyor, bazen kendimi çok çaresiz hissediyorum' dedi. Sorusu kolaydı ama, yanıtı zordu, akıl vermesi basitti ama uygulaması karmaşıktı, anlatmaya başladım:

Annelik uzun zaman alan ve günün yirmi dört saati devam eden adı 'insan yetiştirmek' olan bir iş. Bir kere bilmelisin ki, zaman alacak. Neye zaman harcarsan onun karşılığını alırsın. İşine zaman harcarsan işinden, eşine zaman harcarsan eşinden, çocuğuna zaman ayırırsan da ondan karşılığını alırsın.

Yapabiliyorsan gözyaşlarını tutmamasını öğret, acı çekmeden olgunlaşamayacağını... Kıskanmamayı öğret ona, arkadaşının başarısından mutlu olmayı, birlikte sevinçleri paylaşmayı, içinden 'neden ben değil de o?' demeden...

Kazanmaktan mutluluk duyup içine sindirmeyi, ama aynı zamanda kaybetmeyi öğrenmesini. Çünkü bir adım sonrasında görünüşte galip olanları gösterecek hayat ona.

Her şeyin bir sonu olduğunu öğret. Sahip olduğu bütün değerlerin bir gün keyif vermeyebileceğini. Kazanılan ve harcananın bir sonu olduğunu, gidilen yerlerin zamanla bıkkınlık verebileceğini, her şeyi tüketebileceğini, tüketemeyeceği tek şeyin bilgi olduğunu öğret.

Kitaplardan keyif almasını, ders çalışmak istemiyorsa zorlanmamasını, ama okumayı sevmesini öğret ona. Elbet er ya da geç alacaksın biliyorum, ama mümkün olduğunca geç al ona bilgisayarı. Ona kendisi ile kalacağı sakin zamanlar ver, sıkılmayı öğret ona, sıkılıp ta kendini yönlendirmeyi bulmasını.

Doğaya götür onu, hayvanlardan korkmaması gerektiğini öğret. Arıların bizi sokmasından çok, nasıl bal yaptığını anlat. Doğanın kendi içindeki gizemini bulmasına yardımcı ol, yağmurdan sonraki toprak kokusundan keyif almasını sağla. Soğuk kış gecesinde ateş yakmayı öğret, belki büyüdüğünde bir gece sevgilisine ateş yakar ve belki binlerce yıldızın altında birbirlerine sarılırlar, bunu öğretmemiş diğer sevgililerin aksine...

Şartlar çok zor olsa da yalan söylememesi gerektiğini öğret ona. Kazandığı elli milyonun piyangodan çıkan beş yüz milyardan çok daha keyifli olduğunu öğret. Alın terine saygıyı öğret ona.
Aşk acısı çekmenin hiç aşık olmamaktan daha güzel bir duygu olduğunu öğret.

Kendi doğruları üzerinden kimsenin onu yargılamasına izin vermemesi gerektiğini öğret, başkalarını da kendi doğruları üzerinden yargılamamayı... Bunun başkalarını dinlememek olduğunu değil, söylenenleri kendi eleğinden geçirmesi gerektiğini öğret. Kendi fikirlerine inanmanın güzelliklerini anlat.

Hayatı sorgulamayı öğret ona... Bilginin en büyük güç olduğunu öğret. Yapabilirse bunu en büyük fiyata satmasını, ama kalbini ve ruhunu kendisine saklaması gerektiğini öğret. Haklı olduğu konuda sonuna kadar diretmesini öğret ve haklıyken dik durmasını.

Günün birinde yaptıkları değil yapmadıkları için pişmanlık duyabileceğini öğret. Basit yaşaması gerektiğini öğret ona, çay içmekten keyif almayı... 'İstemiyorum', 'hayır' demeyi öğret ona , istediğinde ise 'istiyorum' demeyi, Sevdiğinde ise 'seni seviyorum' diyebilmeyi öğret ona. Bir kot pantolon ve tişörtle üniversiteyi bitirmeyi öğret ona. Temiz kokmasını...

Sorgusuz sevmeyi... El yazısı ile notlar yazmayı... Lafı dolandırmamayı...
Sevdiklerinin hiçbir zaman çantada keklik olmadığını, dostluğa yatırım yapması gerektiğini, kıymetini bilmeyenlerden uzaklaşmasını öğret ona .
Müziği sevmesini, sporla barışık yaşamasını.
İşlerin hiçbir zaman bitmediğini söyle ona, en yoğun zamanda bile kendine vakit ayırması gerektiğini öğret...

Ama en çok da kendini sevmesini öğret... Kendini sevmezse kimsenin onu sevmeyeceğini... Kendine çiçek almazsa kimseden çiçek beklememesi gerektiğini ... Kendine özenli yemekler yapıp sofralar kurmazsa kimsenin onun için yemek hazırlamayacağını...

Hayatta her şeyden çok kendisinin önemli olduğunu öğret ona...

Mimi'den " Aferin!" alanlar:)

2008-01-01T22:57:00.000+02:00

Baba ve Mimi arabadalar.
Baba, yan arabadaki durumu gösteriyor Mimi'ye:
Arabanın arka koltuğundaki Mimi yaşlarındaki çocuk, çocuk koltuğu olmaksızın, üstelik emniyet kemeri de bağlamamış bir şekilde seyahat etmekte. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, ayağa kalkarak, ön iki koltuk arasından bakıyor. Tam o sırada, sürücü koltuğundaki hanım (muhtemelen anne) ani fren yapıyor. Ve çocuk ön cama doğru fırlıyor. Neyse ki sürat fazla değil, kimseye birşey olmuyor.
Emniyet kemeri konusunda son derece hassas yetiştirilen ve kendisine öğretilenlerin uygulamadaki gerçekliğini gören Mimi, yorum yapmakta gecikmiyor elbette:

"Aferin anneanneme! Annemi çok iyi yetiştirmiş. Çünkü annem beni çok iyi yetiştiriyor"

:))))))

Sevgili Annelere Küçük bir Not:,
Kreşlerin gün içerisinde düzenlediği ufak tefek geziler oluyor. Bu gezilerde emniyet kemeri kullanılıp kullanılmadığını bilgisini lütfen çocuğunuzdan alın. Benim bu konuda, Mimi'den ve okuldan aldığım bilgiler bazen farklı olabiliyor. Mimi'den gelen geri-bildirimlere her zaman güvenerek, okula bu konuda ciddi baskı uyguluyorum. Ne yazık ki hala tam olarak istediğim sonuca ulaştığımı söyleyemem.
Mimi, taksiye bindiğinde bile emniyet kemeri takmazsa rahat edemeyen bir çocuk. Demek istediğim şu ki; çocuklar, neden-sonuç ilişkisini kavradıklarında, doğru davranış biçimini hemen benimsiyorlar. Bakın, aferin bile veriyorlar:)))

Rüya

2007-12-17T11:29:00.000+02:00

Bir yıl önce bu zamanlara ait bir tarihle, Mimi üç yaşındayken, aşağıdaki diyaloğu not etmişim:

"Anne ben masalın içine girdim."

"Anlayamadım Mimi ciğim, hangi masalın içine?"

"Kendi masalımın içine."

"Biraz daha açıklar mısın, yine pek anlayamadım?"

"Ben uyuyunca bir masalın içine giriyorum. Hani gerçek olmayan şeyler masaldır ya, uyuyunca ben de gerçek olmayan şeyler görüyorum!!!"

Böyle anlattı rüyasını Mimi...

Dün gece, uykudan hemen önce annesine sarıldı, ve gözlerini kapatmadan önce dedi ki:

"Ben bu gece dünyamızda olmayanları görmek istiyorum rüyamda"

"Neleri mesela?"

"Mesela Nenoşu (Mimi'nin hiç görmediği, benim anneannem), mesela öbür dedemi."

"......."

" Rüyamızda istediğimizi yapabiliriz ya, işte o yüzden."

Sonra uyudu... Uzun bir süre yanından kalkmadım; acaba ben de aynı rüyayı görüp onlara katılabilir miyim diye...

Ertesi sabah ne, gördüğünü sormadım Mimi'ye. Biliyorum ki, rüyasında her ne görmüş olursa olsun, en azından uyumadan önce Nenoşu ve Dedesini düşündü, onları hissetti..

Bu hepimize iyi gelmez mi?

Çılgın Dansçılar

2007-12-06T12:32:00.000+02:00

Önce hikayeyi anlatayım:))
Bir önceki yazıda anlatılan tatilimizin, Mimi tarafından-denizden sonra-en çok beğenilen kısmı, çocuk diskosuydu.
Her akşam saat 21 de başlayan bu etkinlik, oteldeki çocukların animatörler tarafından biraz tepindirtilerek, uyku öncesi yorulmalarını sağlamaktan ibaretti.

Dans etmeyi çok seven Mimi için, (bir de başlarında sarışın rus animatör olunca) Mini-Disko takıntısı başgösterdi. 10 gün boyunca her akşam aynı şarkılar eşliğinde aynı hareketleri yaptı durdu.
Otelde fazla çocuk olmadığından, gösteriler az sayıda katılımla sınırlı kaldı. Çocukların hepsi başka, başka ülkelerden olunca, sadece dans konusunda anlaşabildiler. Müzik bittiğinde her biri kendi annesinin yanına döndü.

Bir akşam kendilerini dansa oldukça kaptırmış olacaklardı ki, mini-disko bittiğinde hiç biri dansı bitirmek istemedi. Fakat bir yol gösteren olmayınca, ne yapacaklarını da pek bilemediler.

İşte o zaman, benim her seyredişte çok güldüğüm bu görüntüler çıktı ortaya:))
Youtube da büyüterek izlerseniz daha çok gülersiniz:)

Son gecemizde sevgili animatör-öğretmeninden ayrılacağı için oldukça üzgün görünen Mimi, babasına sordu:

"Niye bütün Ruslar güzel oluyor Baba?"

Geçmiş tatilden kalanlar

2007-11-26T11:17:00.001+02:00

Son yazdığım başka bir yazıya " ne resim koysam" diye arşivi tararken, Antalya tatilimize ait resimleri görüp, bu güzel tatille ilgili hiç anı yayınlamadığımı fark ettim. Oysa, Kasım ayında olmamıza rağmen, güneş ve denizi bizden esirgemeyen bu tatil ne güzel resim kareleri ile doluydu..

Geç aylarda yapılan bu tatilde, okulların açık oluşu nedeni ile otelde oldukça az çocuk vardı. Mimi bunu bir avantaj olarak değerlendirerek kişiye özel öğretmenli Kids Club ve kişiye özel ağaç ev keyfi yaptı. O kadar ki, öğle uykularını denize nazır ağaç evde ve ağaçlar altındaki sessiz hamaklarda uyudu. İmrenmedim desem yalan olur:)

Otelin mini hayvanat bahçesindeki şirin dostarla birlikteliği sonucu, hiç unutamayacağımız ufak bir anımız oldu: Elini kafesten içeri fazlaca sokan Mimi'nin minik parmağı, şaşkın bir tavşan tarfından yemek sanılarak hafifçe yendi! Apar topar gittiğimiz hastanede, Mimi'cik kuduz aşısı ile tanıştı:(
İmdadımıza yine teknoloji yetişti: şans eseri ısırma anını vidoya kaydettiğimiz ve şaşkın tavşanı tespit edebildiğimiz için, otel minik dostumuzu derhal veterinere muayene ettirerek, Mimi'nin sonraki doz aşıları olmamasını sağladı.

Hastane dönüşü Mimi'nin hemen tavşanlara koşup, yine aynı tavşanı, aynı sevecenlikle (ama bu sefer oldukça temkinli ve uzaktan) beslemesi bizi çok sevindirdi.

Öğlen deniz, akşam üzeri ise kapalı havuz, sauna (yanlış duymadınız bu velet deli oluyor saunaya) ve hamam keyifleri yaptı.

Akşamları Mini-Disco'da animatörlerle birlikte çılgınca dans etti, eğlendi.

İstediği kadar yedi, istediği kadar uyudu. Ve anne fark etti ki, "istediği kadar"lar aslında çok yeterli ve makuldu.

Mimi tatilin keyfini doya doya yaşadı...

Dönüşümüzde Ankara soğuktu. Akşam okuldan aldığımda Mimi arabada birden ağlamaya başladı. Öfkeyle bağırıyordu;

"Sevmiyorum ben bu şehri! Deniz yok, sauna yok, disko yok! Hep okul hep okul!
Ben hep Antalya'da yaşamak istiyorum anne!!"

Bir reklam filmi ve yemeğe gelen misafir

2007-11-12T10:20:00.001+02:00

Türkiye İş Bankası 10 Kasım Atatürk Reklamı

Bu kadar mı güzel olur..
Bu kadar gerçek..

İçinde reklamı veren kuruluşun tek kelime dahi adı geçmeden, inanılmaz titizlikle hazırlanmış bu film, içerdiği mesajla hepimizi şöyle bir sarsıp kendine getirdi, güzelliği ile hepimizin yüreğinde taht kurdu.

Ama bu reklam çok daha önemli birşeyi daha başardı. (Pek çok annenin anlatacaklarıma benzer şeyler yaşadığını tahmim ediyorum)

Mimi'nin Atatürk'ü çok sevdiğini, kafasında O'nu çok özel bir yerlere koymaya çalıştığını daha önceki maceralarında yazmıştım. Evde ve okulunda anlatılanlardan, öğretilenlerden pek çok şey vardı kafasında. Filmler, fotoğraflar, okunanlar.. Hepsini, hepsini biliyordu ve sık sık Anıtkabir'e gidip Ata'sına çiçek bırakıyordu. Ama sürekli O'nunla ilgili ilginç sorular soruyordu.
Sonunda fark edebildim ki, kafasında Atatürk ile ilgili bir karmaşa vardı. Kurgu ile gerçek birbirine karışmıştı, yani Atatürk'ü sadece resimleri ile canlandırabiliyordu, tıpkı bildiği diğer masal kahramanları gibi. Bir türlü gerçekliğe taşıyamıyordu.

İş Bankası reklamını ilk görüşünde yerinde mıhlandı ve kıpırdamadan seyretti. Ve o an Mimi'nin gözünde de Atatürk, masal kahramanlığından sıyrılıp, kesin gerçekliğe kavuştu. Gözlerinde büyük bir rahatlamanın ve mutluluğun ışıltısını yakaladım..

Sanıyorum bu reklam, O'nu seven, anlamaya çalışan pek çok minik çocuk için aynı etkiyi yaptı. Ata'mız, hepimiz gibi eline diken batınca canı acıyan, etten kemikten ve hisseden bir insana dönüştü.

1o Kasım akşamı sofrayı hazırladım. Baktım bizimki odasındaki cüce sandalyelerinden birini kapmış gelmiş. Mutfaktaki masaya ekledi.

"Bu kimin için?" dedim,

"Atatürk için" dedi "Ben O'nu görebiliyorum, yemeğe çağırdım."

Gitti, odasından getirdiği oyuncak tabaklarla masaya bir servis daha koydu. Sonra onları kaldırdı,

"Atatürk tokmuş, evde yemeğini yemiş, sadece çay istiyormuş"

diyerek elinde minik çay servisleri ile çıkageldi.

Ben bunları fotoğraflayamadım. Öylece kalakalmış bakıyordum çünkü.
Sofraya oturduk. Sohbetlerimize Atatürk de dahil oldu elbette. Bir süre sonra babasına Mustafa Kemal, bana Latife demeye başladı. Kendisi Ata'nın köpeği Fox'muş. (Anıtkabir'de mumyasını görüp çok etkilenmişti)
Hepimiz büyük bir mutlulukla bu oyuna kaptırdık kendimizi. Baba içeride çalan telefona

"Cepheden arıyorlardır Fox'cuğum hemen dönerim"

diyerek baktı.

"Suyumu koyar mısın Latife"

dedi Mimi..

Mimi "Artık Atatürk'ü her an görebildiğini" söylüyor. Biliyorum ki o minicik ve pırıl pırıl kafanın içinde dolanıp duran pek çok detay tek tek yerini buldu şimdi.

Teşekkürler İş Bankası, çok teşekkürler.

Winx v e Nüfus cüzdanı

2007-10-25T10:27:00.000+03:00

Biliyorum, bu aralar yazanların yazası, okuyanların da hiç okuyası yok..
Yine de yazmak istiyorum ben. Böylece belki biraz kafamdakileri, belki biraz sizin kafanızdakileri dağıtabilirim.

Winx maceralarını yazmaya başlamıştım. Bu maceralar bitmedi aslında. Mimi annesini ikna edip de istediği Winxlere sahip olduğu gün bitecek. Ve biliyorum ki, o gün bütün hevesi geçecek... Ama yine de direniyorum.
Bu konudaki konuşmalarımız hep aynı replikle sona eriyor:

"Israr etme Mimi ciğim, 7 yaşına gelene kadar sana Winx almam."

"Ben de kendim alırım o zaman!"

"Biraz daha büyüyüp para biriktirmeye başladığında kendin alabilirsin tabii.."

......-.....

Bir okul dönüşü telaşla birşeyler arıyordu bizimki.

"Ne arıyorsun?" dedim.

"Nüfus cüzdanımı. Benim nüfus cüzdanım var mı?"

" Elbette" dedim "Herkesin nüfus cüzdanı vardır"

"Nerde benimki o zaman?"

"Bende" dedim,

"Verir misin, lazım da"

Kafam karışmıştı; bu yaşta çocuk ne diye nüfus cüzdanını sorar/ister?

"Çocuklar büyüyene kadar nüfus cüzdanları büyüklerinde durur. Ne için lazım söyle ben halledeyim" dedim. Çok üstelemeye başladı.

"Anne vermen lazım, çok önemli. Okuldan istediler çünkü, müzeye girişte lazımmış" dedi

Kafam daha da karıştı... Evet geçenlerde bir müze gezileri olmuştu ama bunun için nüfus cüzdanı niye gerekti acaba? Üstelik bu gibi durumlarda mutlaka okuldan ya not ya da cep telefonuna mesaj gönderilir, ikisi de yoktu!!!
Ve Mimi ısrarla nüfus cüzdanı istiyordu..
Durumu kurcalamaya karar verdim...

"Sen hiç nüfus cüzdanı gördün mü?"dedim

(Görmediğini tahmin ediyordum da, belli olmaz, bu bücür mutlaka olur olmaz biryerlerden birşeyleri kaydetmiştir hafızasına. Ne çıkacak merak ediyordum açıkcası.)

"Tabi ki gördüm; kızlarınki pembe, erkeklerinki, mavi olur . Bu durumda benim nüfus cüzdanım pembe olmalı"

(Eveeet muhtemelen görmemiş ama, birileri birşeyler anlatmış. Kaynak henüz bilinmiyor. Biraz daha kurcalayalım)

"Peki ne işe yarar bu nüfus cüzdanları Mimi'cim?"

" İçine para koyarız, sonra o paraları biriktirip, gider Wix alırız!"

Mimi nin baklayı ağzından kaçırmasıyla durum anlaşıldı!!
Kendisine önce bir Nüfus Cüzdanı gösterilerek ne işe yaradığı anlatıldı, konu aydınlatıldı. Sonra istediği şeyler için bu tür numaralara başvurmanın ne kadar yanlış olduğu, yalan söylemenin kötü bir şey olduğu hakkında kısa ama net bir konuşma yapıldı.

Mimi bütün konuşmayı dinledikten sonra şu yorumu yaptı:

" Ne kadar saçma! İçine para konmuyorsa neden cüzdan deniliyor ki!"

Anne, onun söyledikleriyle pek ilgilenmedi. Çünkü o sırada

"Bu 4 yaşında böyleyse, 14 te ben duruma nasıl hakim olacağım? Beyni genç tutan besinler neydi, hemen araştırmalıyım!"

diye düşünmekteydi!!!

Winx Kızları

2007-10-18T10:53:00.000+03:00

Bu aralar Mimi'nin arkadaşları arasında bir Winx furyasıdır gidiyor.
Biz daha Strawberry Shortcake ile Barbie arasında gidip geliyorken, Winxler hayatımıza sorgusuz sualsiz dadandı. Öyle olunca, bu Winxleri biraz araştırdım ki, asla bizimkinin yaşına uygun değiller! Silahlar, büyüler, öldürmeler, gizli güçler, ne ararsanız var. Dedim ki:

"Bunlarla oynayabilmen/izleyebilmen için, biraz daha büyümen gerek! Sakın ısrar etme, sana hiç bir Winx ürünü alamam!"

Çok bozuldu..
Oysa Mimi, şarkılarını ezberlemiş ve bu familyaya ait bütün herşeyi çoktan biliyor. Biliyor da, nereden biliyor? Elbette okuldaki arkadaşlarından.
Okuldaki bütün kızlarda Winx, bütün erkek çocuklarda da PowerRangers varmış. Kendi aralarında " Winxcilik" oynarlarmış.

"Ama merak etme anne" diyor Mimi. " Sen silahlarla oynamamı istemediğin için için ben oyunlarda Gbjkb oluyorum (aklımda tutamadığım bir Winx ismi söylüyor). Onun silahı yok, sadece iğnesi var ve bir de doğal gaz çıkartıyor!"

Winx maceraları devam edecek:)

emprovize masallar

2007-10-04T10:38:00.000+03:00

Video aslında çok oldu çekileli. Yayınlamayı unutmuşum:)
Fakat masalın içeriği ve " vermek istediği mesaj" hala geçerliliğini kaybetmediği için yayınlamak istedim: Bebek büyümüş abla olmuş, ama yemeğini hala annesi yediriyormuş. Veee kimse ayıplamıyormuş.. (anneye duyurulur:)

Bu emprovize şarkıyı da, resmini görüp ismini de çok sevdiği arkadaşı, sevgili Sera Mina için yazdı.

kostümler ve bir teşekkür

2007-09-30T13:45:00.000+03:00

Nasıl bir kostüm ama?

Huzurlarınızda Koreli Mimi.
Bu rüya gibi elbise Mimi ye gerçekten de Kore'den geldi.
Annemle babamın arkadaşı, aile dostumuz sevgili Sema Teyze sıkı bir Mimi'nin sayfası takipçisidir. (Mimi'yi sürekli izleyenler, Mimi'ye gönderdiği "sebze" konulu maille hatırlayacaktır.)
Gittiği Kore seyahatinden Mimi'nin doğumgününü hatırlaması, ta oralardan telefonla bize tebriklerini ulaştırması, üstelik bir de Mimi'nin deli olduğu bu elbiseyi de doğumgünü hediyesi olarak göndermesi hepimizi hem çok şaşırttı, çok daha fazlasıyla da mutlu etti.
En çok Mimi mutlu oldu tabi ki...

Elbiseyi görür görmez çığlıklar atmaya başladı. Hemen kendince giymeye çalıştı. Ben fotoğraf makinamı hazırlıyordum ki, birden koşarak yok oldu.

Odasından, yengesinin hediye ettiği gelin duvağıyla döndü sırıta sırıta.

"İşte şimdi tam gelin olabileceğim"

diyerek kafasına geçiriverdi duvağı.
Ne pozlar verdi görmeliydiniz, bir peri edası bir kırıtmalar ki sormayın. (bu yaşta kızları olan anneler beni anlamışlardır. Bunlara gelinlik diyince aklı çıkıyor, bir anda havaya giriyorlar. Bakınız Göksu:))

Böyle inceliklerle hepimizi duygulandıran, bizleri, ama en çok da Mimi'yi böylesine mutlu eden sevgili Sema teyzeye geç kalan teşekkürümü buradan gönderiyor, Mimi adına onu sarılıp öpüyorum.
Umarım kızım hep onu böyle seven, böyle güzel insanlar arasında olur.
Bir anne daha ne isteyebilir ki...

Bu arada, kostüm delisi Mimi den ufak bir defile haırladım sizlere:

Mimi, kendisini yalnızca blogdan tanıyan ve dünya tatlısı bir anne, harika bir insan sevili Nükhet'in Dubai'den gönderdiği Uyuyan Güzel kostümü ile

İstanbul'daki don krizi (!) sırasında biz çocuğa don bulma derdindeyken kaşla göz arasında anneannesine aldırıverdiği hemşire kostümüyle...

Ailemizin Yıldız'ının Mimi'sine hediyesi melek kanatlarıyla:

Cinerella elbisesi istiyorum dediğinde de bulduğumuz alakasız ama onu çok mutlu eden elbisesi...
Ve son doğumgününde babasını aldığı gerçek Sinderella elbisesiyle.. (o gün okula bu elbisesiyle gittiğini bilmem söylemeye gerek var mı)

Bu hangi kategoriye girer bilmem ama bulduğu herşeyden kendine bir kostüm yapabilir bu kız. Mayosuyla bile:))

Bu çok eskilerden: Bebek Tiger:) Sonraları büyüdükçe Tiger sevgisi öyle bir halalmıştı ki, bir ara kendini Tiger sanıp sadece zıplayarak hareket ediyordu:)

Veee
Ne yaptıysam buraya kopyalamayı başaramadığım Bale kostümleriyle.. Şimdi bunlar küçük geliyor biliyor musunuz? Yine de inatla giyiyor ara sıra.

Büyüyor kızım..

Mimi'nin kostüm gardrobuna katkıda bulunan herkese teşekkürler.

Mimi nin çizdikleri

2007-09-27T22:47:00.000+03:00

Bizimki bu aralar yine kağıt ve kalemle haşır neşir. Çantamda sürekli minik bir defter ve kalem bulunduruyorum. Oyalanması gereken zamanlarda hızır gibi yetişiyor.

Bu resimleri yeni yaptı. Artık sadece figür değil, anlatıma da başladı. Yani kompozisyonlar yapıyor. Üstelik bu konposizyonları detaylandırmaya da başladı.
Resimlerin yanına tarih düşerken aklıma geldi; Mimi nin ağzından resmin konusunu da ekledim.
Resimler yaşına göre sanırım iyi...

Günlüğüne kaydediyorum:

"Komik bir kurt, gözlerinin biri böyle biri böyle bakıyor.. Yani deli deli bakıyor: Deli Kurt Sivri sivri dişleri var"

"Anne ve Mimi yüzüyor. Yüzme bonesi takmışlar. (okulda yüzme kursunda bu yaz bone ile yüzdüler de:) Dalga gelmiş. Anne Mimi nin elinden tutuyor (bütün resimlerde bu değişmez kural!) Teknedeki Dayım küçük görünüyor, çünkü tekne uzakta. Babam teknede balık tutuyor."

Akşam Marmara'yı denizanalarının istila ettiğini anlatan bir haberden sonra çizdi bu resmi. Muhtemelen o gün ada açıklarında denizde gördüğümüz denizanaları çağrışım yaptı.
Benim için en önemli detay, mayosunun desenini birebir çizmiş olmasıydı..

Söylenecek fazla bir şey yok; Derya'sını özledi yine bizimki..

Yazısız, yorumsuz.....

Ayakkabı

2007-09-24T10:53:00.000+03:00

Bu küçük anekdod, Mimi'nin 1,5 yaşına ait.
Ben tamamen unutmuştum, teyzesi hatırlattı, yeniden güldük:) Tekrar unutmamak için burada kayıt altına alıyorum:

Mimi, çok sevdiği teyzesi kapıdan uğradığında, onun içeri girmesini garantilemek istiyor:

"İnci, sen şimdi ayakbakılarını şuraya park et, odama gel!"

Not: ayakkabı önceleri: abali, daha sonra ayakbaki, en son ayakkabı oldu.

Ada Kızı

2007-09-17T13:59:00.000+03:00

Araya giren doğum gününden sonra, adalar gezisine kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Mimi, annesinin bu adayı çok sevdiğini biliyor. Bu yüzden önyargılı; ada çok güzel biryer..
Yol boyunca keyifli, nasıl olmasın ki çok güzel bir rota izliyoruz, üstelik arabada annane de Mimi'yle birlikte.
İki feribot değiştiriyoruz. Sezon kalabalık, feribotlar tıklım tıklım ve kuyruk var. Şanslıyız, iki feribotu da yakalıyoruz.
Feribotlardan çok hoşlanıyor Mimi.
Adaya varıyoruz, kalacağımız yer çok güzel, hepimiz bayıldık.. Adanın hakkını veriyor. Üstelik tam da Mimi'ye göre. Bir sürü arkadaş var, her yer çim. Arka tarafta, tavuk ve ördekler, sebze bahçesi, meyva ağaçları. Ve Üzüm; çiftliğin harika köpeği.

Mimi kendine çok şeker bir arkadaş buluyor: Ceren. Biz de Mimi'nin sayesinde Ceren'i ve dünya tatlısı ailesini tanıyoruz.
Ceren ve Mimi oldukça benziyorlar ve iyi anlaşıyorlar. Doğaya hasret şehir çocukları, çıkarıp ayakkabılarını koşturup duruyorlar çimlerde..

Ben tatil diye buna derim; anne mutlu, baba mutlu, aslı önemlisi çocuk mutlu.

Denize gireceğiz, koyları dolaşmaya başlıyoruz. Mimi etrafı seyrediyor:

"Ben buraya daha önce de geldim" diyor.
" Ne zaman geldin?" diyor anne şaşkınlıkla,
"Daha doğmamıştım" diyor (bunu ilk söylediğinde çok şaşırdığımı fark ettiğinden, çok sık kullanıyor, aldırmıyorum. İlgi çekmeye bayılıyor çünkü)
"Hmm" diyorum" geçiştiriyorum, konuyu dağıtıyorum.

Ayazma koyu çok güzel. Deniz harika: soğuk, berrak ve kum..
Mimi soğuğa hiç aldırmadan denizin keyfini çıkartıyor.

Günbatımını dostlarımızın evinde izliyoruz. Mimi yılın ilk hasadını yapıyor. Uçsuz bucaksız bağlarda babasıyla uçurtma uçuruyorlar günbatımında. Koşturup duruyor oradan oraya. İlk kez bu kadar ıssızlığa, sessizliğe tanık oluyor Mimi, ve soruyor:
" Anne evimiz Bozcaada'da olsun mu?"

Ahh anne başka ne isterdi ki..

Akşam çok güzel yemekler yeniyor, eğleniliyor. Dönüş yolunda arabayla kaybolunuyor. Anne çok mutlu, zifiri karanlıktaki pırıl pırıl yıldızların, mis gibi havanın tadını çıkartıyor.

Ertesi gün harika bir kahvaltı yapılıyor çiftlikte. Denize gidiliyor sonra. Öğleden sonra ise Madam Afro yu ziyaret ediyoruz.
Sonra merkezde dolaşıp ada keyfi yapıyoruz. Kale'nin arkasındaki harika manzarayı anneme göstermek istiyorum.
Kırık dökük bir iskele üzerinden denizi seyrediyoruz. Birden

"Burada eskiden ama çook eskiden merdivenler vardı" diyerek bir yeri gösteriyor Ada Kızı.
Evet eskiden orada merdiven olması çok mantıklı bir yer gösteriyor..
Bu arada, kaleyi çok beğeniyor. (Nedir bu kızın kale ve eski eserler takıntısı??) Bakın diyor, Bu da eski bir kale ama hiç kırık değil.. Ne güzel bakmış adamlar hiç eskitmeden..

Sokaklarda dolaşıyoruz aheste aheste. Mimi her tarafta gördüğü kedilerden öyle mutlu ki. Adım başı durup birini seviyor.
Biz yoruluyoruz yürümekten, o yorulmuyor.

Sokaklar kedi dolu. Her köşe başında bir kedisi oluyor Mimi nin. Her birine bir isim konuluyor.
Mimi adayı çok seviyor. Onun doğaya düşkün, özgür ruhuna iyi geliyor.
O tam bir ada kızı..

Meleğime...

2007-09-11T00:20:00.000+03:00

Canım kızım,
Bir yaş daha büyüdün bugün.
Ve ben yine, seni kollarıma ilk defa aldığım o günü yaşadım yeniden. Kokunu hissetmeye çalıştım. Doğduğunda üzerine giydirdikleri tulumunu buldum, kokladım. Kokunun tulumunda değil ama, beynimin biryerlerinde hala duruyor olmasına şaşırdım..
Şu balık hafızamla, sana ait ne varsa hatırladığımı fark ettim:
Bütün hamileliğimi, doğacağın gün yaşadığım paniği, korkularımı, heyecanımı, mutluluğumu ve tabi ki şaşkınlığımı.. Hepsini hatırladım.

Zaman çok hızlı geçiyor, 4 yaşını doldurdun bile. Oysa henüz 5 günlüktün hastaneye kontrole götürdüğümüzde, seni elimden alıp bir küveze koymaları dün gibi aklımda. Kaç gün orada kaldığını hatırlayamıyorum; zaman, dünya, herşey durmuştu o an benim için. Sana dokunamıyor, koklayamıyor, kucağıma alıp bağrıma basamıyordum.
Ya geri gelmezsen diye günlerce gözyaşı döktüm. Oysa sen öyle güçlü ve öyle kararlıydın ki.
Küçücük bedenindeki iğnelere aldırmadan, sımsıkı tutundun hayata.
Döndüğün gün ben yeniden doğdum...

Doğduğun gün, seni kucağıma verdiklerinde herkesi odadan çıkartmıştım, ilk defa başbaşa kalmıştık ve ben bütün hissettiklerimi anlatmıştım sana..
Sanıyorum o gün beni duymuştun.. Şimdi öyle davranıyorsun çünkü.

O günlerde en büyük korkum; anne olmayı nasıl öğreneceğimdi.
Sana, insan olma yolunda nasıl eşlik edecek, nasıl yol gösterecektim? Duygularımı, sabrımı heyecanlarımı, korkularımı nasıl kontrol altında tutacaktım.
Henüz çok az yol kat edebildim, seninle birlikte öğrenmem gereken daha çok şey var.

Sen, benim doğurduğum ama ben olmayan; kendi doğrularını, kendi duygularını, kendi inançlarını kuracak olan "başka" birisin. Ben sana eşlik edecek, yol göstereceğim. Seni bütün varlığımla koruyacak ve kollayacak, ama sende kendimi temize çekmeyeceğim.
Çünkü sen bambaşka bir hayat kozası öreceksin kendine.

Bütün gücümle, varlığımla, kalbimle hep yanında olmaya çalışacağım. Ve canım kızım, ben küçük bir çocukken, ilk hatıra defterime canım annem şu satırları yazmıştı:

"Canım kızım,
Seni sağlıklı, başarılı, mutlu, mükemmel yetişmiş bir evlat olarak gördüğümde, ben de dünyanın en mutlu annesi olacağım.."

Şimdi anlıyorum ki, bir annenin çocuğu için dileyeceği en güzel şeyler bunlar.
Ben de kendi günlüğünde, senin için aynı şeyleri diliyorum sevgili kızım.

Doğum günün, yeni yaşın kutlu olsun.
Nice sağlık, sevgi, mutluluk, huzur dolu uzun yıllara...

Seni çok seviyorum.....

Ve duygularımı oldukça anlatığını düşündüğüm bu şiiri armağan ediyorum sana, biliyorum bir gün bu yazdıklarımı okuyacak ve yine beni anlayacaksın.

ÇOCUKLARIMIZ

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınız ile geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarınlardadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar,
Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü Okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever...

Halil Cibran

Mimi'nin İstanbul'u

2007-09-04T13:37:00.000+03:00

Uzun süredir gitmeyi planlıyor, bir türlü planımızı gerçekleştiremiyorduk. Plan: Mimi'yi İstanbul'a götürmek, onu çok seven sevgili dayım ve yengemi ziyaret etmekti.
Bir gün annem "Yeter artık gelecekseniz gelin, ben biletimi aldım haftasonu gidiyorum İstanbul'a" dedi.
"Hadi orası şuraya yakın, oradan da buraya geçeriz iyi olur" şeklinde yapılan bir plan, kısacık süre içinde ve en kalabalık sezonda yer ayarlama çalışmaları derken, Mimi'yi susuz Ankara'dan kaçırdık sonunda.
İlk durak İstanbul; Mimi daha önce gitmiş olsa da, küçüktü hatırlamıyor. Öğlen oradayız.
Dayılar hediyeleri hazırlamışlar bile, eve girdiğinde koltukta kendisini bekleyen veteriner Barbie'yi buluyor Mimi: Anlaşıldı, İstanbul "iyi" bir yer...

Bu arada, Mimi Cowparade i çok seviyor, hemen evin önündeki inekle resim çektirmek istiyor.

Hemen toparlanıp Kalamış marina'ya doğru hareket ediyoruz. Zaman çok az, hepsini teknede değerlendirmek istiyoruz .

Dayımın endişeleri var; deniz biraz hareketli. "Daha önceki misafirlerimizden dayanamayıp hasta olanlar oldu" diyor. Deniz bu tutar adamı. Küçük bir çocuk dayanabilir mi?
O çocuk bir su veledi, eminim birşey olmaz.
O gün istikamet Kınalıada. Denize girilecek.

Mimi çok ama çok mutlu. Aile ortamını, kalabalığı çok seviyor. Sever tabi; bütün ilgi üzerinde..
Anneannesiyle bu mutluluk pozunu veriyor. Herkes çok keyifli, deniz soğuk ama kimsenin aldırdığı yok; yüzüyoruz hepimiz, ilk giren Mimi.
Baba avcı. Olta takımı her daim yanında. Büyük rüyasını gerçekleştiriyor o şimdi. Kızına ilk dersleri veriyor: olta nasıl tutulur?

Mimi kendinden büyük oltaya hakim, kırk yıllık balıkçı misali misinayı parmağıyla kavramayı, serbest bırakmayı, sarmayı (teknik terimleri vardır şimdi bunların da ben bilemiyorum) başarıyor. Çok keyifli vakit geçiriyorlar..
Akşam üzeri gün batımı, kalkan kadehler, sessizlik, deniz sesi... Dönüyoruz.

Martılar dönüş yolunda refakatçilerimiz. Deniz çok hareketli, sallnıyoruz. Hatta çok ıslanıyoruz:) Fakat herkesin keyfi yerinde, kimsenin dalgaları taktığı yok. (Bilmiyorum tekneyi kullanan sevgili dayım da bizlerle aynı fikirde mi:))
Hepimiz arkada martılara ekmek atmakla meşgulüz. Mimi öyle mutlu , öyle mutlu ki.. Ne midesi bulanıyor ne huysuzlanıyor..

Ertesi gün istikamet Büyükada. Ancak Mimi'nin şaşkın annesi çok önemli bir detayı unutmuş, Mimi'nin çantasına hiç don koymamış:)) Yolculuğa donsuz çıkacak çocuk.. Anneanne duruma el koyuyor, sabah erken çıkılacak derhal çocuğa don alınacak. Mothercare hemen şuracıkta.
Ancak önemli bir detay: Nişantaşında mağazalar pazar günü öğleden önce açılmıyor.

Durum Mimi'nin pek umurunda değil, o sabah mahmurluğunda yakaladığı bir kediyi sevmenin derdinde..Ne yapalım diye şaşkın şaşkın dolanırken, İnci telefonda yetişiyor imdadımıza: Cevahir alışveriş merkezine gidin,10 da açılır.
Ohhhh Oldu işte!! (anne aslında ne çok şeyi yanına almayı unuttuğunu Cevahir de fark eder)
Sonunda Büyükadaya doğru yola çıkılır.
Açıklarda denize girilir, adada güzel bir yemek yenir. Sonra faytona binilir, dayımların adadaki evlerine gidilir.
Eve giden yokuşu tırmanırken, siyah bir köpek bize doğru koşmaya başlar. Mimi de köpeğe doğru. Ortalarda bir yerlerde köpek ve Mimi kavuşur, birbirlerine sarılırlar..Sonra bir güzel yol ortasına otururlar.
Aslında birbirlerini ilk defa görüyor onlar.
Köpek, o sokağın köpeği. Adı Garip..

Evde olduğumuz süre içerisinde Garip bahçe kapısının önünden ayrılmıyor.
Hepimiz adayı çok seviyoruz. Daha uzun gelme sözü veriyoruz adaya.
Çünkü sırada gideceğimiz başka adalar var:)

Mimi Kırıkkale gazetesinde..

2007-08-31T00:07:00.001+03:00

Mimi'nin çiftlik seyahati sırasında Kırıkkale'den geçişini hatırlarsınız:) Yine özlü sözler yumurtlamıştı..
Bu macera aynı zamanda gazeteci olan, Kırıkkale'li bir Mimi okuyucusunun çok hoşuna gitmiş.
Çok nazik bir şekilde, yayınlamak için izin istediler.
Ve işte Mimi'nin gazete haberi:)

Çiftlikte 7: diğer dostlar

2007-08-25T23:01:00.000+03:00

Çiftlik yazılarını ard arda yayınladım. Bu da sonuncusu.

Mimi Eylül de tekrar görüşmek için bütün sevgili dostlarla vedalaştı.

Oyuncu sincapla,

Her yıl düzenli olarak gelen leylek ailesiyle, (onlar Eylül de burada olup olamayaclarına söz veremediler ama, seneye yaza mutlaka görüşürüz dediler)

Ve elbette bütün köpeklerle...

çiftlikte 6: ablalar ve keyif

2007-08-25T21:12:00.000+03:00

Ben bu yazıyı Ağustos ta yayınlasam da, Panlı ya gittiğimizde Temmuz du ve Ankara sıcaktan kavruluyordu. Normal olarak, biz de yazlık kıyafetlerimizleydik. Panlı ya yola çıkmadan önce kuzen arabaları kabanlar, kazaklarla doldurmaya başladı. Delirdi herhalde diye düşündüm.

Panlı ya vardığımızda kabanları giydiğimiz gibi bir de sömineyi yaktık. Temmuzda şömine keyfi yaptık desem asıl bana "Delirdi herhalde" derler diye düşündüm. Bizler dışarda yemek ve de içmek keyfi yaparken, ufaklıklar içerde keyifteydiler.

Bizimki hayran olduğu ablalarının yanından bir an olsun ayrılmadı. Sinek gibi etraflarında döndü durdu. Onların Barbie olduğunu düşünüyordu:) Yanlarında olmaktan pek mutluydu.

Bir ara sulara basmış herhalde ki, çorapları ıslanmış. Bizikiler de alıp onları şömineye asmışlar:)) Manzara gerçekten komikti: Temmuzda, şömine yanına kurulmuş, çoraplarını kurusun diye şömineye asmış, elinde dondurması, keyif yapan bir velet!

çiftlikte 5: atlarla

2007-08-25T20:57:00.000+03:00

İşte Mimi nin en mutlu anları. O bir at düşkünü, öyle böyle değil.
Kuzenlerden birinin kendilerine ait başka bir harası var. Resimler oradan.
Pazar günü çiftlikten çıkıp piknik için oraya gittik cümbür cemaat. Kayserinin dışında, yükseklerde, Panlı'da.
Harika atlar vardı, bizimki mest.

Binme hayaliyle giden Mimi, bunların da yarış atı olduğunu duyunca yine hayal kırıklığı yaşadı. Ama onları görmek, dokunmak bile bizimkini mutlu ediyor.

Hele bir de tayları görünce, zor tuttuk Mimi yi.

Gerçekten öyle güzellerdi ki..

Çiftlikte 4: Çakmaktaşlar

2007-08-20T12:00:00.000+03:00

Döndük...

Mimi nin tatil maceralarına başlamadan, çiftlik yazılarını bitireyim dedim. Kaldığımız yerden devam:)

O gün havuza girilmesi pek mümkün olmadığından, bizimkilerde çocuk oyunlarına yöneldiler. salıncaklar, kaydırak köpekler vs derken, eskimiş tenis kortunun içindeki iki minik araba çok eğlenmelerine sebep oldu.
Pedalları olmayan bu arabalar, ayaklarla hareket ettiriliyor, aynı Çakmaktaşlar'daki gibi:)) Bizim miniklerin de zaten Çakıl ve Bambam'dan farkı yoktu pek:)

Kortun içerisinde oradan oraya tıkır tıkır, dolanıp durdular. Çok komiklerdi..

Yalnız, şu fotoğrafa dikkatinizi çekerim: Son James Dean!
Klasa, poza, duruşa cakaya bakarmışınız?

(Lütfen tahtalara vurmayı ihmal etmeyin olur mu?:))

Çiftlikte 3: Derin ve Mimi

2007-08-10T14:37:00.000+03:00

Önemli not: Mimi yıllık izninin bir bölümünü kullandığından, yazılarına bir süre ara vermiştir.
Okuyucularımıza, anlayışlarıdan ötürü teşekkür ederiz.

Ben bu konuda biraz geç kaldığımdan, kuzenlerin çocuklarıyla Mimi arasında epeyi yaş farkı var. Neyse ki en küçük kuzene yetiştim:) Oğlu Derin; Mimi ile aynı yaşta.
Gördüğünüz gibi, o bir dünya yakışıklısı. Neden böyle giyinmişler diye düşünmeyin, aylardan temmuz olsa da, bir anda buz gibi olmuştu hava. Çocuklarda ne buldularsa giymişler işte.

Bu iki kuzen çocuğu, ilk defa karşılaştılar.
Normal şartlarda diğer çocuklara ısınması her ikisi için de çok vakit alıyor olsa da, kan mı çekti, huyları mı benzedi nedir, çok çabuk kaynaştılar.
Ortak zevkleri köpeklerdi:

Ve bu sayede ben, hayatımın en güzel fotoğraflarını çektim. Sevgiyi, mutluluğu, çocukça masumiyeti, hangi söz bundan daha iyi anlatabilir?

Çiftlikte 2: Köpekler

2007-08-10T11:43:00.000+03:00

Mimi'nin hayvan sevgisi malum. Ama o en çok atları ve köpekleri seviyor. Evde bir köpek bulunması yönünde yoğun bir baskı altındayım.
Çiftik tatilimiz en çok da bu yönden faydalı oldu; Mimi hayvan sevme hasretini giderdi, hem de doya doya.
Önce büyük kuzenimin köpeği Suzi ile tanıştı. Suzi muhteşem bir köpek, çok iyi huylu. Çocukları koruyor, kolluyor. Dışarı çıkıp dolaşacak herkese mutlaka eşlik ediyor.
Suzi'nin bir kurt köpeği oluşundan ve de ebadından dolayı bizimki önce biraz tırssa da , çabuk alıştı. Onunla yürüyüşler yaptı.

Ertesi gün, ortanca kuzenin köpeği Kuki ile tanıştı. Kuki Bir English Cooker. Neşeli, sıcak, oyuncu ve de deli dolu bir köpek. (kendisiyle dalga geçen serçeleri kovalamak için havuzun etrafında saatlerce delice koştu, sonra zaten sersemleyip havuza düştü)
Mimi'nin favorisi Kuki oldu. Onu Ayşegül kitaplarındaki köpek Pantufla'ya benzettiği için uzun bir süre, Kuki yerine Pantufla diye çağırdı hayvanı.
Son olarak, en küçük kuzenin köpeği ile tanıştı. Nefis bir Golden Retriever. (adını unuttum) Kuzenin oğlu Derin ve Mimi üzerine çıkıp boğuşmaktan, zavallıyı perişan ettiler. ufaklıklar çok eğlendi, aynı durum köpek için de geçerli mi bilemem.,
O ne yazık ki evden dışarı çıkamıyordu. Sahipleri sıkı önlem alımışlar. Çünkü su düşkünü labradorlar familyasından olan bu köpek, sıcağın kavurduğu yaz gününde, kapı açılır açılmaz dışarı kaçıp, kendini havuza atıyormuş. Kendisini arayan sahiplerinin, onu havuzda bulduklarındaki; sakin sakin yüzer ve "e ne var ki bunda, serinliyoruz işte, ne yapacaktık yani bu sıcakta" ifadesini düşündükçe gülmeden edemiyorum..

Çiftlikte 1: Havuzda

2007-08-05T11:34:00.000+03:00

Bir ara bahsetmişiz demek ki, aklında tutmuş.
Kafasında neler döndüyse, sıcaktan pestili çıkmış vaziyette geldi, dedi ki:

"Madem hala tatile gitmiyoruz, beni şu çiftliğe götürün bari!"

Babayla göz göze geldik; "Hakikaten" dedik, "Niye aklımıza gelmedi ki? Gidelim elbette, çiftlik tam Mimi'yle gidilecek yer"
Kuzenlere telefon açıldı, program yapıldı, çantalar hazırlandı, Cuma akşamı yola çıkıldı.

Kalabalık kuzenler grubunun tamamı orada yaşamasa da, topluca buluşabildiğimiz tek mekan orası. Ailedeki her nesil için, çocukluğunun cenneti.

Mimi çiftliğe vuruldu. Gerçekten vuruldu. Onun istediği, hayal ettiği, sevdiği ne varsa hepsi vardı çiftlikte. Bir kere bol bol cocuk vardı. Çocuk dediysem Mimi'nin abla ve ağbileri yaşında.
Ama bizimki ablalara bayılıyor ya, diplerinden gibi ayrılmadı bu güzel ablaların...

En çok da çiftikteki harayı ve atları görünce deliye döndü. Binmek istedi ama atlar yarış atları olduğu için Mimi yaşında bir çocuğun bimnesine uygun değillerdi. Bizimki yıkıldı.
Neyse ki hayal kırıklığı, çiftliğin sevimli dostları Suzi ve Kuki nin varlığıyla birden bire şenliğe dönüştü. Sincaplar, leylekler, yemyeşil doğa, havuz, sevgili kuzeni Derin, ama hepsinden önemlisi doğadaki özgürlüğü doya doya yaşadı Mimi.

Hava çok sıcaktı, kendimizi hemen havuza attık, en önde bizim küçük çatlak tabi ki..
Yine yaptı numarasını, mayosunu geçirdi kafasına, güldürdü bizleri:

Sonra kendini havuzun serin sularına bıraktı. Nasıl bir huzur gelmişse çocuğa, yanında kimsenin olmamasına aldırmadı bile.

Onu havuzdan çıkartmak çok güç oldu. Amaan dedik, varsın istediğini yapsın, dilediğince bir kaç gün yaşasın çocuk ! Karışmadık.

Mimi ilk defa kendi kendine yüzdü, güvenle. Hatta kolluklarını ve simidini Derin'le paylaşmayı bile kabullendi.

Oradayken, Mimi yi düşünmedik çoklukla. Kendi başına, doğada gezdi durdu. Suzi ona refakat etti.
Büyük insan hadi neyse de, küçük bir çocuk, doğada olmaktan bu kadar mı zevk alır?

Not: Yazı ve resimler çok olduğu için bölerek yayınlayacağım.

Kırıkkale:)

2007-07-30T22:38:00.000+03:00

Bir iki hafta önce, sevgili kuzenlerle güzel bir haftasonu geçirmek üzere Kayseri'deki çiftliğe gittik (yazıları yakında).
Mimi çok heyecanlıydı, çünkü daha önce hiç görmediği bu yerde, atların, sincapların, köpeklerin ve diğer sevdiği hayvanların olduğunu duymuştu.
Bu sefer yol çok uzun geldi Mimi'ye. Yola çıkar çıkmaz,

"Geldik mi?", "Az mı kaldı?", "Ne kadar kaldı", bır, bır bır sordu durdu.

"Burası Kayseri mi, geldik mi?" diye sorduğunda, "Hayır" dedik "Henüz Kırıkkale'deyiz"

Birden gülmeye başladı.
"Neee, Kırıkkale miii?"

"Çok mu eskiymiş de kırılmış?", "Niye kırılmış bu kale??" "Haa haa haahah!!!"

........

Günler sonra bir gün, bir ara televizyonda su kanalları ile ilgili bir programda Sinan'ın meşhur su kemerleri gösteriliyordu.
Bizimki birden pür dikkat televizyona yapıştı:

"İşte bu!" diye haykırdı, "Beni buraya götürün!"

Babayla garip garip birbirimize baktık ve aynı anda sorduk:

"Nereye??"

"Şu güzelim yıkılmamış kaleye" dedi ve ekledi:

" O Kırıkkale'yi de tamir ettireceklerse ettirsinler, tamir olmuyorsa da atsınlar!!"

"!!!!!"

Tüm Annelere

2007-07-27T12:44:00.000+03:00

Sevgili Mimi dostları,

Anne olun olmayın, o yüreği taşıyan herkesten ricam: Acemi Aşçı daki bu yazıyı okumanız.

Teşekkür ederim

Dev Deniz Cansızları

2007-07-23T11:27:00.000+03:00

Hala devam ediyor mu bilemiyorum, Ankamall'de "Tarih Öncesi Deniz Canlıları" sergisi vardı geçenlerde. Mimi ye bir sürpriz yapıp, okulundan erken aldım, sergiye gittik. Dev maketler çok gerçekçi duruyordu, etkilenmemek zordu. Sanıyorum bu yüzden; Mimi'de hep uzaktan, uzaktan çektirdi resimlerini:) Tatil öncesi sürekli "deniz" sayıklayan Mimi, bu canlıların hala var olup olmadığından emin olabilmek adına, bir sürü soru sordu sergi boyunca:

"Bunlar denizlerde mi yaşıyorlar mı anne?"

"Evet canım"

"Bütün denizlerde mi?"

"Bizim denizlerimizde değil"

(anne konunun nereye gideceğinden çok emin olamadığı için temkinli olmaya çalışıyor, kısa cevaplarla konuyu savuşturuyor)

"Peki nerede yaşıyorlar?"

"Bizim buralarda yaşamıyorlar Mimiciğim"

Durum riskli; bu hayvanların yaşadığına inanarsa, bir daha hayatta denize girmez Mimi. Yaşamıyor desem, yine şu malum "ölüm" konusu açılacak. Mimi bu aralar "ölüm" ü anlamaya çalışıyor.

"İyi de, bunlar çok büyük. Şimdi ya bizim ülkemize de gelmeye kalkarlarsa?"

"Korkma gelemezler. Bu canlılar çok eskiden yaşamışlar artık yoklar"

(işte Mimi kazanıyor . Anne herzamanki gibi gafil avlandı)

"Ölmüşler mi yani?

"Evet canım çook uzun bir süre önce yok olmuşlar"

Yapacak bir şey yok, anne kaybetti. Şimdi bu dinazorlar için de "meleklerin yanına gitmişler" hikayesini kıvırsam, canavarlar ve melekleri asla bağdaştırmak istemeyeceğinden, kesinlikle yutmaz!

"Ölmüşler yani?"

"........"

Anne, konuyu başka yerlere çevirmeye çalışıyor fakat başarılı olamıyor ve kendi cephesini yaratabilmeyi umarak soruyor:

"Sen ölüm nedir biliyor musun ki?"

(Çünkü bu konu şimdiye dek evde hiç açılmadı, bu kelime hiç kullanılmadı. Ama ya okul, ya masum gibi görünen masallar çizgi filimler? )

"Biliyorum, yok olmuşlarsa, yani bu dünyada yaşamıyorlarsa, ölmüşlerdir"

Anne fark etti ki, Mimi hayatın zıtlıklarını anlamaya çalışıyor ama ayrılıklardan çok korkuyor. Kafasını çok karıştırmamak adına, bu konudaki eski açıklamalarını biraz daha genişletip anlatmaya başlıyor anne:

"Mimi ciğim, canlı olan her şeyin bir yaşam süresi var. Bu süre sonunda meleklerin yanına gidiliyor. Gidenleri biz göremiyoruz. Ama onlar bizleri ve yaptıklarımızı izleyip multu oluyor, onlara söylediklerimizi duyabiliyorlar"

"Yani şimdi ben Atatürk'le konuşabilir miyim?

(bak şimdi... Konu nerelere geldi:)

"Evet, seni mutlaka duyacaktır canım.. Onun sana verdiği cevapları ise biraz daha büyüdüğünde sen de duyacaksın... Kulağınla değil, ama kalbinle."

Sanıyorum maketlerden korkusu biraz hafiflemiş olacak ki, makinayı eline alıp resimlerini kendi çekmeye başladı. Bu resim de onlardan biri.

Önemli not: Ölüm vb. konularda çocuklara söylenmesi gerekenlerin psikolog ya da pedagoglara danışılması gerektiğini düşünüyorum. Yukarıda yazdığım yaklaşımımın doğru olup olmadığı konusunda hiç bir bilgim yok. Tamamen içgüdülerimle yaptığım açıklamalar. Bu yüzden kendi açıklamanızı yapmadan önce lütfen bir profesyonele danışın. Umarım ben kızım için yanlış bir şey yapmamışımdır. Bu konuyu iyice araştırmam gerekiyor ..

Mezuniyet günleri

2007-07-17T22:34:00.000+03:00

Mimi nin fotoğrafları ve gönderi taslakları oldukça birikti. En zor kısmı yazıların hazırlanması: hep geç kalıyorum bu konuda.
Fotoğrafları derlerken, pek çok konunun zaman aşımına uğramakta olduğunu fark ettim. Bu postda onlardan biri.

Efendim, acemi aşçı'yı takip ediyorsanız, Haziran ayının Mimi'nin annesi için "festivaller ayı" olduğunu izlemişsinizdir.

Şenlikler, blog arkadaşlarının toplantısıyla başladı. Ertesi gün, annenin büyük bir heyecanla beklediği Sezen Aksu konseriyle devam etti.

Bu konserle ilgili fazla güzel şeyler yazamayacağım ne yazık ki; çünkü tam bir hayal kırıklığıydı.
Çim amfide yapıldığı için, biletler numarasızdı, ve bu fırsattan istifade, alan kapasitesinin kat be kat üzerinde bilet satışı yapılmıştı. 21.00 de başlaması gereken (ama başlamayan) konserde yer bulabilmek amacıyla, 18.30 dan itibaren oradaydık. Makul bir saatte gelenler, ne yazık ki ellerinde biletleriyle ortada kalakaldılar.
Ayağımızı uzatacak kadar yer bile olmayan konserde HERKES SİGARA İÇİNCE, amfiye çöken sigara (ve kapıdaki köfteci, dönercilerin) dumanından çiğerlerimiz ve gözlerimiz perişan oldu. 3,5 saat boyunca yerimizden kıpırdayamadan konserin başlamasını bekledik.
Konser sırasında sahne önünde çıkan kavgalar utanç verici ve içler acısıydı. Başlaması için 3,5 saat beklenen konserin sadece 1,5 saat sürmesi, onun da büyük kısmını vokalistlerin performansları ve seyirci diyaloglarını oluşturması daha da içler acısıydı.

Ertesi gün ODTÜ mezunlar günüydü ve anne 20. mezuniyet yılı için madalya alacaktı.
Bütün bu tantana arasında Mimi, en çok da bu törenler için heyecanlandı.
Sanıyorum benim hala bir öğrenci olup da mezun olduğumu falan düşündü ve bu ona oldukça garip geldi. (Çünkü kendi kreşindeki 6 yaş grubunun mezuniyet partisi/gösterilerinin provalarını izlemişti. )

Annesini mimarlık amfisinde cüppe giymiş olarak görünce sordu:

"Sen bu kostümle gösteri mi yapacaksın bu sahnede?"

Öyle olmasa da, annesi kürsüye çıkıp madalyasını alırken çok heyecanlandı ve sonrasında anneye dedi ki:

"Anne çok gururlandım, seni en çok ben alkışladım!!"

Sulugöz anne, elbette her zamanki gibi hislendi ve 20. yıl madalyasını Mimi'ye hediye etti: Bir gün aynı madalyadan onun da almasını yürekten dileyerek...

Mimi kampüsü çok sevdiği için orada iyi vakit geçirdi. Annesinin okul arkadaşlarının çocuklarıyla tanıştı.

Daha sonraki gün Mimi nin kreşindeki 6 yaş grubunun mezuniyet partisine davet edildik.
Çok güzel bir partiydi: Açık havada bale, dans, ingilizce şarkılar, gösteriler, palyaçolar, animasyonlar, yüz boyama, oyunlar; yani bu yaştaki çocukların hoşuna gidebilecek ne varsa oradaydı.
Mimi gösterilerin oldukça prim yaptığının farkında olduğu içindir ki, piste çıkıp, kendi gösterisini oluşturmaya karar verdi.
Sonra, palyaço kılıklı "hatıra fotoğrafı" çektirdi.
Nedense kafasını oradaki deliğe sokmaya ilk anda çok korktu ve elbette fedakar anne, örnek teşkili amacıyla, ilk fotoğrafı kendi çektirdi. (Söz konusu örnek fotoğrafı burada yayınlayacağımı düşünmediniz herhalde:)
Sonra, boyalarla koluna resim çizdirdi. Neyse ki, bu sefer yüzünü boyatmaya kalkmadı. Bu yaş çocuklarının yüzlerine boya sürdürerek kedi, vs şekillerini yaptırma hevesini bir türlü anlayamadım. Kendi yüzlerindeki garip şekilleri göremedikleri halde nasıl böyle bir tutkuya kapılıyorlar bilemiyorum. Mimi birkaç kere böyle acayiplikleri yaptırdı yüzüne. Hem de büyük keyif alarak. Sonra o boyalar yüzünden tam olarak çıkmayınca, günlerce pis bir suratla dolaşmak zorunda kaldı.
İşte; Haziran'ın son günleri böyle heyecanlı, böyle hareketli ama böyle mutluluk dolu geçti bizde.
Ve her yaşgünümde olduğu gibi, bu yaşgünümde de aklıma Can Dündar'ın meşhur dizeleri geldi:

Yarim Haziran

.....
Kimbilir kaç sırrı sakladın... kaçını ele verdin... o gecikmiş hesaplaşmalarda...
Sen ilkyazdan alıp güze açarken kapılarını... ben yazın sarhoşluğundan sonbahar serinliğinde aydım.
Seni beklerken kendime vardım.
Yadsıyamam: Sevildim ve sevdim çoğu.. zaman...
Müsebbibi sensin... Yarim Haziran...!
.......
Kalbim büyüse de büyümedi içimdeki çocuk..
... ama zamanla olgunlaştı Haziranlarım
Yeni gelenler sonbahara daha yakın şimdi...
Eski mektuplar ve sepya renkli fotoğraflarla dolu bir albümde hayatım... Haziran doğumlu...
....

KOLYE

2007-07-13T14:01:00.000+03:00

Mimi , anne ve anneannesiyle alışveriş merkezlerinden birinde...
Kadın giyisileri satılan mağazada anne, kasadaki sırada bekliyor. Diğer uçtaki incik boncukların asılı olduğu bölüm Mimi nin yoğun ilgisi altında. Boynuna taktığı , dizkapağına kadar gelen, son derece rüküş kolyenin, kendine ne kadar da yakıştığı konusunda anneanneyi kafalamaya çalışıyor...Fakat anneanne bile, kolyenin Mimi ye uygun olmadığını düşünmekte..

Mimi son bir denemede bulunuyor, sesini kuyruğun ta başından duyulabileceği şekilde ayarlayarak:

-Eğer ben bir büyük olsaydım, bu kolyeyi kesinlikle kendi çocuğuma alırdım!

Mimi nin sevinçleri, Annenin mutluluğu

2007-07-06T22:26:00.000+03:00

Bizim şu meşhur, "Devletşah'a veda" ya da "40 gün 40 gece doğumgünü" toplantımız öncesinde, Mimi'ye evi fazla dağıtmamasını çünkü, ertesi gün arkadaşlarımın geleceğini söylediğimde birden telaşlandı.

"Ben yarın okula falan gitmiyorum o zaman" dedi. Onun da bu toplantıda bulunup, eğlenceye dahil olmak istediğiniz düşünerek;

"Aaa okula gitmen gerek ama, okul çıkışı katılabilirsin bize nasıl olsa" dedim

"Hayıııır!!" dedi "Size katılmak falan istemiyorum ben"
" Senin arkadaşların şimdi odama falan girip, oyuncaklarımla oynarlar, Barbie'lerimi karıştırılar!! Ben odamda durmak istiyorum"

"!!!!:)))" "Peki, " dedim "Senin odanın kapısını kapatırız o zaman"

Kabul etti.

"Ama" dedi "Bir de söz ver bana; çok istesler de odamın kapısını açmayacaksın sakın!

.....

Toplantımız bitmiş, herkes dağılmıştı Mimi yi okuldan aldığımda.
Kıymet'in Mimi'ye getirdiği şeker gibi gözlüğü verdiğimde ağzı kulaklarında sırıtmaya başladı bizimki:

"Bu benim için miiii?"

"Evet, arkadaşım Kıymet senin için almış"

"Evde mi Kıymet şimdi?

"Hayır , gittiler"

"Odama girdiler mi?"

"Hayır"

"Hmmm iyi! Anneeee, arkadaşların hep gelsinler bize!!"

Eve vardığımızda bizi bir sürpriz bekliyordu: "Evimizin Yıldız'ı" iş çıkışı bize uğrayacaktı.
Yıldız'ın kendisine getirdiği süprizi görünce, bizim Mimi heyecandan küçük dilini yutuyordu az kalsın:
MELEK KANATLARI!
Kanatlar o kadar gerçektiler ki, bunların sadece masallarda olduğundan son derece emin olmasına rağmen, Mimi yine de bir, iki uçma denemesi yaptı, bize çaktırmamaya çalışarak.
Yıldız'a sevincini nasıl belli edeceğini bilemedi, koştu gitti boynuna sarıldı, ve :
"Odama gelir misin?" dedi "Oyun oynayabiliriz"

Bu son derece önemli ve zor elde edilen teklifi değerlendirdi elbette "evimizin Yıldız'ı":)

O gün, masada kalan bolluktan dolayı, akşam yemeğini pastalar ve benzeri şeylerle oluşturan Mimi, halinden ve hediyelerinden son derece memnundu.

"Anne ben olmasam da, arkadaşların hep gelebilirler" dedi.
Böyle bir lütuf karşısında nasıl da sevinip, müteşekkir olduğumu tahmin edersiniz artık:))

Ertesi gün, ben 20. mezuniyet töreni için hazırlanırken kapı çaldı:
Kargo ve büyükçe bir paket.
Açtım, bu üst üste gelen duygusal anlara (arkadaşlıklar, ayrılıklar, paylaşımlar, doğumgünü, 20. yıl vs) daha fazla dayanamayarak, gönderenin adını okuduğumda artık gözyaşlarımı tutamadım:
Nükhet Dora!

Mimi, sevgili Nükhet'in gönderdiği bu "Uyuyan Güzel" elbisesini gördüğünde, biliyorum en az benim kadar mutlu oldu. Ama o benden farklı olarak, sevincini mutluluk gözyaşlarıyla değil, oradan oraya atlayıp zıplayarak gösterdi. Çılgına döndü. Ne yapacağını bilemedi..

Bütün bu ince düşünceli, zarif arkadaşlarıma teşekkürümü nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum.
İyi ki varsınız!

(Şu sanal dünya nelere kadirmiş!!)

Mimi akılları- Minnie ve Mickey:)

2007-07-02T11:06:00.000+03:00

Mimi babasına soruyor:
-Minibüs , otobüsün yavrusu mudur?

Baba:
-Evet:)

Mimi:
-Minibüsler hep kız olurlar di mi?

Baba:
-??? Bilmem öyle mi oluyorlar?

Mimi:
-Evet öyle. Çünkü eğer erkek olsalardı "mikibüs" derdik !!

İşte böyle, Mimi nin Mickey akılları:))

Sen hiç denize daldın mı?

2007-06-26T13:54:00.000+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu, anne-kız eve geldiğimizde bizi bir sürpriz bekliyordu: Şehirdışından gelen baba, yolda minik bir kara kaplumbağası bulmuş, eve getirmişti.
Bizimki sevinçten deliye döndü. Bir hayvan sahibi olsun da ne olursa olsun..
" Ben zaten hep bir kaplumbağa istemiştim!!!" dedi babasına.
Ve adını "Sen hiç denize daldın mı?" koydu!
Sen hiç denize daldın mı adlı bu kaplumbağa o gece bizde misafir kaldı. Ertesi gün sıkılmaması, hava alması ve dolaşması için arka bahçeye götürüldü.
Hayvanların da kendi evleri ve anneleri olduğu, yavrularını merak edip arayacağı, bulamazlarsa çok üzüleceği, Mimi ye anlatılarak, sen hiç denize daldın mı, annesiyle buluşması için arka bahçede, kendi doğasında bırakıldı.

(mimi ve Alaçatılı sevgili bir dost)

Mimi, bir kez daha hayvan sabihi olma hayalinden vaz geçmek zorunda kaldığını anladı.
Böyle olunca, "büyüyünce kendi kardeşini kendi doğurmaya" karar vermiş olan Mimi bu kardeşin yavru bir köpek olmasında karar kıldı.. O zaman annesi aramaz ve üzülmezmiş.
(burası biraz karışık oldu ama, bu konuda kafası yaş itibariyle biraz karışık olan Mimi nin düşünceleri bunlar:))Arada bir bunlar geliyor misafir ama, evde beslemek istediğimizde uçup kayboluyorlar canım.

Mimi güzellik ve bakım günleri:)

2007-06-17T12:30:00.000+03:00

Küçük hanımın saçları iyice uzamıştı. Uyurken terletiyor, tararken acıtıyor, toplarken kırılıyordu. Okuldan bir gelişi vardı ki, görene "bu çocuk bayırdan aşağı yuvarlanarak gelmiş herhalde" dedirtecek cinsten, per perişan:)

Küçüklükte yaptığımız bir kaç berbere gitme denemesi hüsranla sonuçlanmış, saçlar bu sebeple birkaç kez anne tarafından düzeltilmeye çalışılmıştı. Bir de üstüne üstlük, Mimi uzun saç düşkünüydü.

Fakat ne olduysa ve nasıl olduysa oldu; Mimi saçlarını kestirebileceğini söyledi. (Bence okuldaki arkadaşlarının bu değişikliğe çok şaşıracağını ve "hayran" kalacaklarını sözylememizin bu işteki rolü büyük) Aaa, tabi bir de; tek bir tırnağına oje sürdürmesine izin vereceğimi söylemiştim kii, bence asıl sebep bu:))

Hayatımda gerçekten de hiç renkli oje sürmedim. Yakışana çok güzel, ama bana olmuyor. Hele de minicik çocukların tırnaklarında kırmızı, kırmızı gördüğümde içim bi kötü oluyor, dayanamıyorum. Ne lüzumu var diyorum.
İşte, insan büyük konuşmamalıymış!

Bizimki son anda saçını kestirmekten vazgeçip de kuaförden ayrılmaya kalktığında, diğer çocuklarda pek etkili bir yöntem olduğunu söyleyerek, oje sepetini getirip koydular önüne.
Bizimki anında kuzu kuzu oturdu berber koltuğuna ve sonrasında hiç birşeye itiraz da etmedi.
Uzun süre ojelerle oynadı, oyalandı (Ahuuu duyuyor musuuun??) sonunda kendine bir renk seçti. Tahminimden farklı olarak bu renk, pembe ya da cart kırmızı değildi. Benim simlere ve pırıltılara düşkün kızım kendine "sadece simlerden oluşan" bir renk seçmişti. (Sen git çocuğun adını Simin* koy, sonra da pırıltılara, simlere düşkün diye şaşır!)

Renk seçiminden dolayı içim oldukça rahatladığından, kaşla göz arasında bizimkinin ojeyi TÜM tırnaklarına sürdürdüğünü fark edememişim tabii:)
Neyse, sonuçta bu sayede saçı rahatlıkla kesildi. Kendi çok beğendi, biz bayıldık.

Sonra anne-kız keyifli bir gün geçirmek üzere Tunalı da dolandık, alış veriş yaptık ve uzun zamandır ihmal ettiğim atölyeme gittik.
Mimi nin oradan bu kadar keyif aldığını daha önce fark etmemiştim doğrusu. Boyalarla resimler yaptı, boncuklar dizip kendine kolyeler, bilezikler yaptı. Sonra büyük bir mutlulukla onları taktı, takıştırdı.
Bendeki mutluluk tarifsiz yaşandı...

* Simin= Pırıltı, ışıltı.. Gümüş ışıltısı.

Periler-prensesler

2007-06-11T16:06:00.000+03:00

Mimi'nin yaşı bu işler için henüz küçük olsa da, o bir prenses/melek/peri fanatiği.
Saçlar uzun ve sarı olsun, etekler uzun yerleri süpürsün, kat kat danteller, tüller uçuşsun, pullar parıldasın, simler ışıldasın... Bayılıyor.
Cinderella, Bella, her tür preses Barbie ve peri kızı onun için makbul. Pamuk prensesten çok hoşlanmayışını; masal boyunca değiştirmediği mütevazı elbisesine bağlıyorum.

Mimi nin periler/prensesler/melekler konusundaki "düşünceleri"ni daha önce yayınladığım, Periler ve Babaları ve İyi ve kötü postlarında bulabilirsiniz:)

Geçenlerde anneannesi ona İş Bankası Kültür Yayınlarından çıkan Benim Peri Prensesi Sarayım adlı bu harika kitabı almış.
Kitabın içinden minik bir davetiye çıkıyor önce. Bu davetiye ile , peri prensesi nin sarayında verilecek yaz davetine katılıyorsunuz.
Sarayda yer alan kişilerin kağıttan bebekleri de kitabın içinde. Sonra, sayfalar açıldıkça kitap, kağıttan bir oyun evine dönüşüyor.
Balo salonu, saray mutfağı, çocukların odası, balkon, prenses odası hatta tuvaleti, bahçe, kameriye... Yok yok.. Minik minik her tür detay resmedilmiş.

Hata merdiven altı depoları ve merdiven aralığındaki fare yuvası bile var:) Ben en çok bu minik detaylara bayıldım. Kapılar, pencereler, dolap, fırın kapakları hareketli, açılıp kapanabiliyor.
Anşalıdığı üzere; kitaba Mimi den ziyade anne bayıldı:)) Detaylar muhteşem.

Mimi bu kitapla çok güzel oynuyor, hatta ilk defa kendi başına oyun oynamaya bile başladı. Fakat o da detayları incelemekle o kadar meşgul ki, oyunu sık sık bölünüyor:

"Anneee, şuraya baaaak, yatağın yanına terliklerini de çizmişleeer."
ya da
"Anneee, salonun tavanından lamba sarkıyor baaaak"

Mimi nin bu peri/prensen sevgisiı öyle bir boyutta ki; "Büyüyünce ne olacaksın" sorusuna
"Peri olucam" diye cevap veriyor. Ama "bebek bakıcısı peri" olacakmış.
"Biraz daha büyüyünce kanatlarım da çıkacak, o zaman uçabilirim de..." diyor.

Bunlar da geçenlerde yaptığımız Akçakoca seyahati sırasında bizim arabanın arka koltuğunda bulduğumuz prensensler!!!

Mimi den Bembi ye

2007-06-08T12:17:00.000+03:00

Mimi nin Bembi'nin resimlerine hayranlığını biliyorsunuz.
Sayfasındaki "iki topaç" saç modelli resminden itibarenMimi, Bembi'nin yaptığı tüm resimlerin kendisi için yapıldığını düşünüyor. (Yapacak bişey yok; bu megolomani, içinde bulunduğu yaş dönemine özgü-en azından biz öyle inanmak istiyoruz:)
Öyle ki alakalı alakasız, tüm çizimleri büyük bir ustalıkla kendisine adapte ediyor:

"Bak burada kafamı kare çizmiş!", "AA saçımı kısa çizmiş, kestirsem mi ki?", saçım maviydi, yok pembeydi, bu büyümüş halim, şu bilmem ne eteğim vır vır mır mır!!

Ama sonuncu çizim için yapmış bulunduğu yorum karşısında "pes" dedim;
"Megolomaninin geldiği son noktadır bu!"

Efendim çizim budur:
Yorum da bu:

"Anne, bak Bembi ayaklarımı çizmiş. Hem de babamın bira şişesini ayağımla iterken.. (bira içilmesinden- kokusundan dolayı- nefret eder kendisi) ve de sen oje sürmeme izin vermiyorsun ama bak ne güzel sürmüşüm işte!. Çok yakışmış"

"!!!!!!"

Mimi bu resmi, onun çizimlerinden esinlenerek, Bengi için yaptı .
Önce deniz kızı çizeceğini bildirmişti ama, nedense farede karar kılmış. Zor geldi herhalde:)
Bengi ciğim bu Mimi den sana:)

Mimi Masal Anlatıyor

2007-06-04T15:16:00.000+03:00

İşte Mimi ve masalı. (Bu video Mimi hastayken çekildi. Bu yüzden biraz boğuk sesli ve sümüklü bir video:)

Göksu Günleri

2007-05-28T12:38:00.000+03:00

Bugün sizlere bir arkadaşımı tanıtacağım: Göksu nun annesi.
Onu bloglarda tanıdım ve çok sevdim. Göksu Günleri adlı sayfasında kızının maceralarını anlatıyor.
Üstelik çok neşeli bir kalemi var; bende alışkanlık yaptı bile:)
Göksu da Mimi gibi matrak bir velet, ben ikisini çok benzetiyorum birbirine. Bu yüzden Mimi nin sayfasından hoşlananlar, mutlaka Göksu nun sayfasını da severler diye düşündüm.
Göksu nun annesinin "kokulu bir konuda" biraz yardıma ihtiyacı var:) Annelerin görüşlerine başvurmak istiyor.
Tecrübelerinizi paylaşmak, dahası minik Göksu'yu ve marifetlerini izlemek isterseniz sayfasını bir ziyaret edin derim.

Mimi nin kreasyonları ve Bembi

2007-05-23T10:44:00.001+03:00

Her sabah okula giderken bir giyinme krizi yaşıyoruz. Ardından da saç modeli krizi.
Her gün etekle okula gitmek istiyor bizimki.
Etek diyip geçmeyin: kısa olacak, bir yandan da dönünce kabaran türden olacak, altına ona uygun renkte kapri tayt giyilecek, yine uygun renk çorap seçilecek ayakkabısı t-shirtü vs, vs...
Bunların hepsini aslında kendi seçiyor seçmesine de sonuç her zaman tatmin edici olmuyor tabi ki.. Bu yüzden de her bir parça için ayrı ayrı ikna edilmesi gerekiyor.
Sonra sıra aksesuarlara geliyor: Bir sürü kolyesi tokası ve hatta minik yüzükleri var Mimi nin. (bu arada tanımayanlar bu alışkanlıkların anneden geçtiğini falan sanmasınlar sakın, anne spor takılır:) Bunları acayip acayip takarak dolaşmaya bayılıyor bizimki. Yüzükleri baş ve işaret parmağına takmayı seviyor, bilezikleri de ayak bileğine takıyor bazan. Ve elbette ki okula da bunlarla gitmeyi istiyor benim avant-garde ruhlu kızım. Gidemeyeceği konusunda, her gün gün aynı uzun diyaloglar geçiyor aramızda.

Ve en son sıra saçlarına geliyor: "Bu gün şöyle olsun böyle olsun" tarif edip duruyor. Bazısını anlıyorum, bazısı beni aşıyor, anlayamadığım için bir türlü istediğini yapamıyorum. O zaman bana çok sinirleniyor.
Geçenlerde bir saç tarif etti: "iki topaç" olacakmış kafasında.
Epeyi bir zaman cebelleştikten sonra modeli anlayıp yapabildim. Pek mutlu oldu oldu bizimki. Aynanın karşısından ayrılıp, zar zor okula yetişebildi.

Sonraki gün bir baktım sevgili Bembi aynı bizim Mimi yi ve saç modelini çizmiş. Öyle şeker çizmiş ki hem de; bayıldım.
Bu kızın tek çizgiyle ifadeyi ve duyguyu verebilen harika bir kalemi var. Bu yalın ve net anlatım gerçekten zor iştir arkadaşlar. Çizimlerine bir bakın ne demek istediğimi anlayacaksınız.
Bu resimde de aynı Mimi nin suratındaki o adını koyamadığım ifadeyi yakaladım.
Resmi sayfamda yayınlamama izin verdiğinde öyle mutlu oldum ki.
Bu yüzden kendisine buradan da teşekkür etmek isterim.
Bembi ciğim, Mimi ve ben sana teşekür ediyor, sevgi ve öpücüklerimizi gönderiyoruz.

Anneler Günü'nden ve Kırmızı Sabun.

2007-05-15T13:09:00.000+03:00

Anneler Günü'nü ailenin 4 kuşağı bir arada geçirdik.
Herkesin çok mutlu ve keyifli olduğu bir gündü. En çok da Mimi elbette.
Mimi o gün; salıncaklara bindi, çimenlerde koşturdu durdu (bu sefer suya hiç düşmedi-düşseydi de anne artık akıllanmıştı) annesi ve teyzesiyle su motoru kullandı, bisiklete bindi, lunaparkta eğlendi, dilediğince dondurma yedi, ve ilk defa mini gocart kullandı.
Öyle çok yoruldu ki, arabaya biner binmez uyuya kaldı.

Annesine, babasıyla aldığı hediyesini ve okulda kendi eliyle yaptığı hediyesini verdi.
Heyecandan dilini tutamayıp; "Anne sana anneler günü için sabun yapıyorum okulda, hem de kırmızı" diyiverdi bir hafta önce ve tüm hafta boyunca:))
O bütün hafta anlattıkça, annesi daha da merak, mutluluk ve heyecanla bekledi o kırmızı sabunu.
Sonunda birsürü badire atlatıp, birkaç kez kaybolup yeniden bulunarak, Pazar günü anneye ulaştı kırmızı sabun. Harika bir ambalaj içerisinde, yanında Mimi nin yapmış olduğu anne resimli kutlama kartı ile.
Mimicik ellerin annesi için yaptığı bu minik kırmızı sabun, anne nin hayatında aldığı en değerli hediye.
Mimi gibi kokuyor üstelik; misss gibi..

2007-05-12T12:28:00.000+03:00

Mimi Gölbaşı'nda

2007-05-09T14:27:00.000+03:00

Bu resimler geçen hafta sonu Gölbaşından.
Mimi o gün hayatını yaşadı, çimleri görünce kendinden geçti, koştu oynadı.
Kaşla göz arasında, hafif titrek bir sesle yanıma geldi:
"Anne"

Önce anlamadım ne olduğunu, gülümseyerek bakıtım. Ama o gülümsemiyordu hatta hafif suçlu, hafif ağlamaklı bakıyordu.
Birden farkettim ki, beline kadar çamur içinde ve sırılsıklamdı.
Çimenleri suluyoruz diye suyu açık bırakınca görünmez bataklıklar oluşmuş elbette. Bizimki de tam 12 den bir bataklığa isabet ettirip düşmüş!!
Kızamadım, suçu yoktu ki..
Üstelik asıl suçlu anne, Mimi artık büyüdü diye düşünüp, yanına hiç yedek kıyafet almamıştı. Ne yapacağımızı bilemedik.
Fedakar baba, eve dönüp kızını eğlenceden mahrum bırakmak istemedi ve derhal eve giderek Mimi ye temiz kıyafetler getirdi.
Ancak bu gidiş, yaklaşık 1 saat, hatta daha fazla sürdü.

Bu arada Mimi nin pantalon, ayakkabı ve çoraplarını çıkarttık. Zavallım hiç sesini çıkartmadan bir sandalyeye tünedi, ve babası gelene kadar yerinden kıpırdamadı.
O süre içerisinde ben bile aynı yerde kıpırdamadan duramam. Ama sabırla, uslu uslu bekledi küçüğüm.

Sonra kahraman baba geldi, Mimi kaldığı yerden keyfine devam etti. Çok güzel bir gün geçirdi.
İşte bu da keyfin resmi..

Acemi Aşçının Usta Yamağı

2007-05-05T11:49:00.000+03:00

Mutfaktaydım. Bizimki börek istiyordu. En kolayından, kalınca sarılıp fırına verilerden yapmaya karar verdim.
Baktım, her yere taşıdığı küçük sandalyesini almış, geldi yanıma. Sandalyenin üzerine çıktı:

"Ben de bakıcam" dedi.

İlk böreği sarışımı izledikten sonra,

"Bunu ben de yaparım!" dedi.

Bir üçgen de onun önüne koydum, içine harcı yerleştirdim, Aaaaa!!!!
Fırrt dedi, kırk yıldır yaparmış gibi ustalıkla sarıverdi böreği....
Bir de ucunu suya batırıp kapatmasın mı?
Şaşkın şaşkın baktım,

Okulda, "çoçuklarla yemek" dersinde yaptıklarını düşünerek,

"Sen ne zaman öğrendin bunu?" dedim,
"E işte şimdi öğrendim ya!" dedi

Fotoğraf makinamı kapıp,

"Bir tane daha yapabilir misin peki?" diye sordum,
"İstediğin kadar yapabilirim" dedi..

Gerçekten de yaptı!!
Yemekte babaya " Hangisini Mimi nin yapmış olabileciğini "sorduk, ayırd edemedi...
Ben de edemedim açıkçası:)

Sonuç: Şimdiki çocukların öğrenme hızına anlayabilmek mümkün değil. O pırıl pırıl gözleriyle dünyayı, çevrelerini o kadar iyi inceliyorlar ki. Umutluyum bu nesilden ben..

Mimi nin "Mail"leri

2007-04-28T11:58:00.000+03:00

Annem ve babamın sevgili arkadaşı, Abant tatilinde de birlikte olduğumuz bir aile dostumuz, tatil sırasında haberdar olduğu bu sayfanın sıkı takipçisi.
Yorumlarını sayfaya yazmıyor ama bana maille gönderiyor.
Geçenlerde "Mimi markette 1 " yazısı sonrasında şöyle bir mail göndermiş :(kendisinden izin aldığım için yazılanları aynen aktarıyorum)

"simin hanım a iletilmesi ricası ile :

Simincigim

Benim 23 yasındakı kızıma da
sebze yemesinin ne kadar gerekli oldugunu anlatır mısın?.
SEVGİLERİMLE
İmza"

Ben, hiç bir yorum yapmadan konuyu Mimi'ye ilettim. Mimi nin verdiği cevabı da noktasına bile dokunmadan karşı tarafa gönderdim. Cevap aynen şöyleydi:

"Sebze yemek lazımdır, çünkü sebze çok faydalı bişeydir. Kediler bile sebze
yer: Salata yeer, fasülye yeeer. Leblebi de yer.
Sebze yemezsek kaka yapamayız, popomuz tıkanır!!"

Sanırım bir süre sonra kendi maillerini kendi de cevaplar bizimki:))

Mimi nin Bayramı

2007-04-24T10:30:00.000+03:00

Mimi günlerdir bugünü bekliyor.

Biz, doğduğundan beri 23 Nisan'ını kutluyoruz onun ama, o ilk defa bu kadar durumun farkında.

Ve çok heyecanlı.

Elimizden geldiğince bugünü ona özel yapmaya çalışıyoruz. Bayramlık elbiseler ve bayram hediyeleri alındı bile; çünkü bu gerçekten onun bayramı.

Mutluluktan uçuyor; törenlere ve yeniden Anıt Kabir e gidecek; çok seviyor orayı.

Kendi hazırlanıyor: Ennn şık elbiselerini giymiş.. Öyle de güzel seçmiş ki kerata, her şeyi uyumlu:

Beyaz bluz, kırmızı-beyaz süslü etek ve beyaz çoraplar... Kolye takmak istiyor, bilezik toka vs. ne bulursa artık..

Ben şaşkın şaşkın izliyorum sadece, anlamaya çalışıyorum neye süs bu böyle??
Her yeni takıştırdığı şeyle, gidip aynaya bakıyor; ve herşeyi anlamama neden olan soruyu soruyor:

-Anne, Atatürk beni beğenir mi??

Şaşkınlık içinde, gözyaşlarımı akıtmamaya çalışıyorum, ne cevap vereceğimi bilemeden. Sonra toparlanıp:

-Beğenir kızım, çok beğenir. Ama böyle süslü olduğun için değil, O'nu bu kadar sevdiğin için..

Apar topar yolcu ediyorum babasıyla Mimiyi. O duygusallıkta, elimde hazır olan makinamla, fotoğrafını çekmeyi dahi unutmuş olarak...

...

Mimi ve Babası döndüler.

Merak içindeyim neler yaptılar; Mimi anlatıyor:

"Tören kalabalıktı, gidemedik. Biz de Anıt Kabir e gittik. Ama Atatürk'ü göremedim, Anıt Kabir de değildi; Töreni izlemeye gitmiş herhalde"

"Atatürk'ün, artık meleklerin yanında olduğunu, oradan her şeyin, her yerin görünebildiğini, dolayısıyla hem töreni hem de kendisini ziyarete gelen Mimi yi mutlaka gördüğünü " anlattım ona.

"Tamam o zaman" dedi oyuncaklarının yanına giderken. Buraya yerleştirdiğim klipteki marşı ezbelemiş biraz, onu söyleye söyleye:

"Güneş bizimle doğaaarr.."

Bayramınız Kutlu Olsun Çocuklar

2007-04-23T13:32:00.000+03:00

Çocuk Hakları
bir çocuğun hep oyun oynayacak kadar vakti olmalı
ve sadece zor durumlarda kullanılmalı
terli terli su içme hakkı.
hayallerine asla karışılmamalı.
doktorsa doktor,
ressamsa ressam...
ve isterse
gökyüzünü yeşile
ırmakları mora
ve kırmızıya bütün serçeleri
boyayabilmeli.
ister sokaktaki köpeğe
ister pasaklı bir kediye
tıpkı umutlarına olduğu gibi
sarılabilmeli.
ve yüzdürebilmeli
kibrit kutularını çamurlu sularda,
hayallerini dar sokaklar arasında
olduğu gibi.
2007
Ahmet Batal

Mimi Markette-2:))

2007-04-18T10:46:00.000+03:00

Bir önceki postadan, Mimi nin market maceralarına devam etmek istiyorum:

Yine marketteyiz. Bu sefer bizimki sıkılmış, market arabasında oturmuyor.
Anne, kendisini gözden kaybetmemek şartı ile yanında gezebileceğini söylüyor, Mimi

"Tamam" diyor, "Arkandan hiç ayrılmayacağım"

Gerçekten de keyifli keyifli geziyor Mimi ve sürekli konuşmaya devam ederek, hafif ara annesini takip ediyor..
Derken kızının avaz avaz sesini duyuyor anne:

" AAaannneeee! ben pırt yaptım, duydun muuuu?"

Anne, yüzü kıpkırmızı, tabiki duymamazlıktan geliyor, mesafeyi biraz daha açarak.
Mimi elbette daha yüksek bir tonda yineliyor, sesini duyurabilmek için. (Etraftan gülüşmeler, gülüşmeler)

Alışveriş devam etmekte, Mimi arkada halinden memnun, tuvalet kağıtları bölümünde ilerliyor.
Birden avaz, avaz yine o ses:

"AaAAnnneeee! Bak ne buldum ben!!" (Anne başına geleceklerden tabi ki habersiz, duymamazlıktan geliyor)

"Anne bak Orkido buldum ORKİD-OOO!!"
" Anne baksana yaaa, Orkid-o, Orkid-oo. Hani ben küçükken televizyonda şarkısı vardı çok güzel.. Hani ben o şarkıyı duyunca hislenip ağlarım yaa.. İşte o Orkid-oooo"

(Ve elinde bir orkid paketi, başlıyor tüm gücüyle, rekalamın şarkısını söylemeye: OOOo- ooOo-oo çocukta yaparım, kariyer dee!!)

(Bu şarkıda hislenip ağlıyormuş birde! Nedense.. Boşuna 'Küçük çatlak'demiyoruz biz bu velete.

"Anneee, ne işe yarar ki bu orkid-oooo?"

Anne bir yandan- etraftaki tüm insanlar gibi-gülmekten katılıyor, bir yandan da hu çocuğu tanımazmış gibi hızla uzaklaşmaya çalışıyor..
Küçük çatlak arkadan bağırıyor:

"Annee niye çok hızlı gidiyorsun, yetişemiyorum, yavaşla.. Sen bana arkamdan ayrılma, beni gözden kaçırma sakın demiştin Bak kaçırmıyorum işte!!!"

Mimi Markette-1

2007-04-13T12:14:00.000+03:00

Mimi Migrosa gitmeyi, alışveriş yapmayı çok seviyor.

Alışveriş sırasında (hala 15 kiloya ulaşamadığından) bazen market arabalarının çocuk yerinde oturuyor.
Sebze reyonundayız: Mimi nin gevezeliği -herzamanki gibi-üzerinde. Vırvır vır konuşuyor:

" Anne yeşil biberlere bak"

" Gördüm"

" E alsana biraz şöyle tatlılarından.."

" Niye, size mi lazımdı küçük hanım?heh heh" (anne kendince espri yaptığını sanıyor)

" Almalısın çünkü; yeşil biber C vitamini deposudur"

" !!! " (Anne sus-pus, etraftakilerden gelen hafif gülümsemeler..)

Mimi vır vır konuşmaya devam ediyor: "Bak anne şu güzel, bu bilmemne" vs vs.. Birden büyük bir mutlulukla bağırıyor:

"A karnabaharlar çok taze. Anneee ne zamandır karnabahar yapmadın ! Lütfen karnabahar al bana.."

Yanımızdaki bir hanım, artık hafif gülümsemeden biraz daha fazlasıyla, katıla katıla gülüyor ve soruyor:
" Hayatımda ilk kez bir çocuğun karnabahar tutturduğunu görüyorum, gerçekten seviyor mu?"

"Evet" diyor anne, "Bunun cinsi böyle.."

Doktorlar

2007-04-07T09:03:00.000+03:00

Mimi'nin doktor korkusu var. Yazmıştım daha önce, bizim için en zor an doktora gitme anı. Fakat bu bücür, resmen korkusu ile mücadele ediyor, üstelik dışarıya fark ettirmemeye çalışarak. Tıpla ilgili en ufak detayı kaçırmıyor. Televizyon, gazete ya da şurada burada, nerede olursa olsun hemen atlıyor.

Televizyondaki "Doktorlar" dizisi ise fenomeni haline geldi, o başlayınca evde akan sular duruyor.

Sırf bu yüzden, haftanın günlerini öğrendi; her gün soruyor:

"Bugün günlerden ne?"

"Salı"

"Hmm sonra Çarşamba, sonra PERRŞEMBEEE, yaşasın 2 gün kalmıışş".

Zırdeli bu çocuk..

Perşembeleri erkenden yemeğini yiyor, banyosunu yapıyor, başlıyor 10 dakikada bir saati sormaya..

Bu dizi çocuklar için olumsuz sahneler içeriyor, ama gel de Mimi ye anlat, ne mümkün! Bu yüzden, onun için uygun olmayan sahneleri zaplıyoruz......

........

Bir gün, Mimi ve babası sohbet ediyorlar:

Mühtiş bir pazarlık sözkonusu, Mimi çok yemek yediğini, 52 yaşında olduğunu iddia ediyor, baba itiraz ediyor.

Al takke ver külah Mimi en son 7 yaşına kadar iyor.. Mümkün değil buradan kıpırdamıyor.

"Kesinlikle yedi yaşında olduğunu" iddia ediyor..

Durum sonradan anlaşıldı:

Doktorlar dizisini zapladığımızda tabiki bizim bücür kıyameti kopartmıştı ve aramızda şöyle bir diyalog geçmişti:

"Dizinin bu kısımları sana uygun değil Mimi"

"Nedenmiş?"

"Çünkü sen daha küçüksün, bu sahnelerden kötü etkilenebilirsin"

"Anne sen korkma sakın, boya onlar boya! Makyajla yapıyorlar hepsini, gerçek değil.."

"!!!!! (Bir süre sessizlik, sonra hemen toparlanmaya çalışma)"

" Evet tabiki öyle de, yine de seyretmemen gerekiyor. Bak ekran köşesinde yazıyor zaten 7+, yani bunu izlemek için yedi yaşından büyük olman gerekiyor "

"Ben büyüdüm ama?"

"Sen henüz 3,5 yaşındasın, 7 mi büyük 3,5 mu?"

"İyi, iyi, tamam, geçin o zaman! Yedi yaşına gelince bakarım o boyalı sahnelere bende.."

!!!!!!

Okul anıları

2007-04-01T11:01:00.000+03:00

Mimi okulda. Onları hava fena değil diye bahçeye çıkartıyorlar.

İçeri girme zamanı gelince, bizimki süreyi uzatmak, salıncaklara falan binmek istiyor. Hatta anladığım kadarıyla tutturuyor.
Öğretmeni izin vermeyince bizimki ağlamaya başlıyor.

......
"Yani biraz yaramazlık yapmışsın okulda. Öğretmeninin sözünü dinlememişsin" dedim,
"Hayır"dedi, "Yaramazlık sayılmaz bu !"

"Neden? Söz dinlememişsin işte?"
"Evet ama ağlamadığım için sayılmaz"
"E ağlamışsın, öyle söyledin demin bana?"
"Evet ama sesimi içime attım.. Yani kısık ağladım. Gözyaşlarım öyle sessiiizce ve yavaşça aktılar yanaklarımdan"

(Gülmemi bastırmak için ağzımı büzerek:)) "Yani?"
"E ağlama sesi çıkmayınca yaramazlık sayılmıyor ki!"......

.........................................

Geçenlerde okul ödevi olarak bir poster tasarlamıştık. Sonunda resmini çekebildim.

İşte Mimi nin Küçük denizkızı Ariel posteri:

Kurnaz Mimi

2007-03-28T15:04:00.000+03:00

Bizimkiler baba-kız, dergiden çıkan bir bir oyunu oynuyorlar. Kızma birader gibi birşey. Zar atılıyor,ilerleniyor, hedefe varılıyor vs.
Oyunun sonrasında baba anlattı:

"İpek, bu hile yapıyor"
"Nasıl yani??"
"Ciddiyim oyunda hile yapıyor:

Zar atarken: 'Ben kibar bir kız olarak, şu zarı atmıyım da yavaaaşca koyayım'
diyor ve önceden hazırladığı ve işine yarayan sayıyı usulca bırakıyor"

Üstelik bizim sıpa, bir de kendine lazım sayıyı gizlice hesaplıyıp zar tutmayı da beceriyormuş!! Yaptığı işi kılıfına uydurması da cabası.
Birşeyleri fırlatıp attığında onu ikaz ederdim: Kibar kızlar atmazlar, yerine koyarlar diye, buyurun buradan karşıma çıktı söylediklerim:)

Mimi Abant'ta

2007-03-21T10:19:00.000+02:00

Hafta sonunda Abant'ta aile bulu��mas�� yapt��k. Ailenin ��stanbul'da ve Ankara'da ya��ayan k��sm�� Abant'ta bir araya geldi.
Ankara'dan g��nl��k g��ne��lik bir havada yola ��kt��k, Abant'a geldi��imizde diz boyu karla kar��land��k.

Bu Mimi i��in b��y��k keyif oldu tabii;

"Ooooo yeniden y��lba�� olacak ��imdiii" diye mutlu oldu. Do��ay�� ok seven Mimi, i��eri hi�� girmek istemedi, karlarda yuvarland��, at bindi, y��r��y�� yapt��, karla kapl�� bir ��ocuk park��nda oynaman��n keyfini ya��ad��.

G��l kenar��ndaki bir gezinti s��ras��nda, 'bir penguen!' g��rd��n�� bile iddia etti:)

En mutlu oldu��u ��ey ise, odaya konulan bebek yata��na art��k s��mad�� anla��larak, kendisine bir "ilave yatak" verili��iydi.

B��y��m�� oldu��u i��in ��ok gururland��!

Bu arada bir��eye ��ok, ama ��ok g��ld��m:

Bozulmam�� karlar�� g��r��nce, biz de kendimizi Mimiyle beraber oyun park��na att��k. Dizimize gelen karlara bata ��ka zar zor y��r��yorduk. O s��rada dikkat ettim ki; bizim t��y s��klet, kar��n ��zerinde y��r��yor... Yani kara batm��yor!! Annem:

"Aaaaa ��una bak��n!" dedi,

"Su sine��i gibi!!"

Anı Tazeleme

2007-03-16T13:15:00.000+02:00

Şimdi annem bu resmi görünce kızacak:)

"Neden doğrudürüst bir resim koymadın?" diyecek. Bunları hiç sevmez:))

Oysa benim en sevdiklerimden bu resimler. Üstteki resim en yakın arkadaşımın işyerindeki bilgisayarında duvarkağıdıydı. Her açışında gülüyordu. Alttakini de ben uzun süre telefonuma duvarkağıdı yapmıştım, her bakışımda dil çıkarttı bana.

Kardeşim ve ben, Mimi bit kadarken telefonlarımıza sesini kaydetmiştik. Benimki bu kayıtla çalmakta hala:

" AAn-neeeei tilifon çalioooo!!!"

Minik kuzuların her anını kaydedin, çoook çabuk geçiyor zaman ve bir anda büyüyüveriyorlar.

Hadi herşeyi kaydettik diyelim ama, şu koku işini nasıl halledeceğiz? Yok mu bebek kokusunu saklamanın bir yolu? Ahh yeryüzündeki o en güzel koku....

Çizim yapmak!

2007-03-13T14:37:00.000+02:00

(bebek Mimi sanırım 1 aylık)

Bu aralar aklıma Mimi nin daha küçüklük anekdotları geliyor nedense. Bunları yazmak için, fotoğrafları eşeledim, küçüklük resimlerini çıkarttım. (Hani Mimi çok büyüdü ya:))

Sanırım 2,5 yaşlarıydı. Kalem elinde nerede kağıt bulsa birşeyler çiziyordu.
Karalamalar yavaş yavaş şekillere dönüşmeye başlamıştı ve müthiş heyecanlıydı..
İlk (sözde) insan kafası figürünü gerçekleştirdiğinde, dayanamadı;
"Anne bak insan çizdim" dedi. "Kağıtta yoktu önce, ama şimdi var. BEN çizdim onu"
Kendisini alkışladık, tebrikler ettik, övgüler yağdırdık...
Halen yatışmamış heyecanıyla döndü bize sordu:

"Anne, eskiden ben de yoktum.. Siz nasıl çizdiniz beni??"

Simply Mimi

2007-03-11T13:05:00.000+02:00

Mimi nin müziğe ilgisini hep yazarım. İşte yine böyle bir anekdot:
Akşam babasının doğumgününü kutlamadan dönmekteyiz, yer minik kuş (minik kuş=annenin arabası=micra)(tombul kuş= babanın arabası).
Minik kuşta radyo açık, anne kanallar arasında dolaşıyor.
"Dur, dur, dur.. bu kanal güzel sakın geçme!! Bu ne güzel bir şarkı böyle"diye bağırdı Mimi arkadan.
"Yanlış mı anladım" diye düşündüm bir an. Çalan Simply Red di. Benim en sevdiğim ama uzun zamanlardan beri dinlemediğim gurup.
3,5 yaş için SimplyRed i biraz fazla bularak, emin olmak için tekrar sordum "Bunu mu dinlemek istiyorsun?" diye
"Evet, evet! "dedi bizimki. "Harika bir müzik bu"
Sonra bir çenesi düştü ki....
"Anne bu şarkı süper"
"Benim de böyle güzel bir şarkım olsaydı keşke"
"Kim söyler bu güzel şarkıyı?"
"Ah ne yazık eve yaklaştık şarkı yetmeyecek"
Vee eve geldiğimizde şarkı bitene kadar arabadan inmedi. Mutlu mutlu şarkısını dinledi bizim küçük çatlak!
Buyrun çalan şarkıyı
Bu da benim favorim:

Faydalı bir adres

2007-03-09T12:48:00.000+02:00

Bu adresi bugün gazetede gördüm. İnceledim ve özellikle" Anne Babalar için" bölümünün hepimiz için çok faydalı olacağını düşünerek buraya koymaya karar verdim.
Bence "kısayol" yapın bu adrese.
http://www.7cokgec.org/index.php

Mimi nin Çiçekleri

2007-03-07T16:35:00.000+02:00

10-15 gün geçti. Bugünlerde bekliyordum, “eli kulağındadır” diyordum ki geldi..
Mimi yine ateşlendi!!
15 sağlıklı gün zor geçiyor. Yine aynı tantana, ateş düşürücüler, soyup üşümesini izlemek zorunda kalmalar, okula gitmemeler, yemek yememeler ve tabi ki uykusuz geceler.

Bugün okul doktoru günü olduğundan muayene için gönderdim. Öğlene çoktan okuldan “Gelin alın” telefonu gelmişti bile.

Okuldan dönerken eczaneye uğradık.

Mimi:
“Anne eczanenin yanında bir çiçekçi var gördün mü?” dedi,
“Evet gördüm, ne alaka?”
“Bana çiçek almayacak mısın yoksa” Çok şaşırdım...
“Alıyım tabi de nerden aklına geldi çiçek?” dedim
“Anne ben hasta değimliyim? Hastalara çiçek götürülür!” diye buyurdu bizim küçük çatlak.

Nelere dikkat etmiş meğer..

“Ahh elbette ya !” dedim.” Nasıl bir çiçek isterdin?”
“Şöyle etrafı güzelce sarılı, süslü.. Hani canım yapıyor ya çiçekçiler!!”
“Tabii ki.. Anladım..”dedim. Gittim güzel bir mor çiçek seçtim, çok şık ve “süslü” sarmalarını istedim.

Küçük çatlak, pembe çiçek beklediğini gizlemeye çalıştıysa da çok başarılı olamadı ama, bu çiçeğe de bayıldı. Odasına koydu (gece çıkartma sözü verdi).

Dinlenmesi gerekiyormuş, bu yüzden yatarak çizgi filmini seyretmeye gitti.
Ben bu arada, evdeki hasta Mimi sebebiyle gelmek isteyen anneanneyi aradım, matrak çiçek olayını anlattım. Çok güldük. “Aman” dedi, “Ben gelirken ona pembe çiçek alayım o zaman”

Beğenileceğinden ve sevinileceğinden emin, harika bir pembe sümbül buketiyle geldi anneanne..
Bizimki baktı, baktı…

“Benim çiçeğim vardı, niye başka çiçek getirdin ki?” dedi….
Anneanne elinde çiçek, kapıda öylece kalakaldı.

Bir süre sonra toparlanıp,
"Hasta olduğunu duydum da" dedi.
"Benim hasta çiçeğim var, annem aldı, başka istemem" dedi.
“Ama bu pembe” dedik,

“ben mor severim “ dedi.
“Bak mis gibi kokuyor” dedik , geldi kokladı

“Pis kokuyor” dedi.

En güzeli annesin aldığı çiçekmiş. Başka çiçek kabul etmezmiş bizim haspa.!!
Anneanne de sümbülleri bana hediye etti.:)